Đuro Daničić

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Đuro Daničić
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 4 kwietnia 1825
Nowy Sad
Data i miejsce śmierci 17 listopada 1882
Zagrzeb
Zawód, zajęcie filolog, tłumacz i leksykograf

Đuro Daničić, Đura Daničić (ur. 4 kwietnia 1825 w Nowym Sadzie, zm. 17 listopada 1882 w Zagrzebiu) – serbski filolog, tłumacz i leksykograf[1].

Był uczniem Vuka Karadžicia. W 1859 został profesorem uniwersytetu w Belgradzie, a w 1866 sekretarzem Jugosłowiańskiej Akademii Nauk i Sztuk w Zagrzebiu. Zainicjował wydanie słownika języka serbsko-chorwackiego (t. 1-96, 1880–1976) i był jego pierwszym redaktorem naczelnym. Napisał wiele prac, m.in. Mala srpska gramatika (1850), Srpska sintaksa (1858) i Srpski akcenti (wyd. pośm. 1925).

Jego tłumaczenie Starego Testamentu, głównie z języka niemieckiego, wpłynęło na literaturę chorwacką[2]. Daničić pomógł także Vuko Karadžićowi w jego tłumaczeniu Nowego Testamentu na serbski w 1847 roku. Po przejściu rewizji oba tłumaczenia zostały przyjęte i do dziś nadal są w użyciu przez Serbski Kościół Prawosławny i jego wiernych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Đuro Daničić: Čovek srpskog jezika (serb.). iserbia.rs. [dostęp 2017-03-28].
  2. Daničić, Đuro (chorw.). W: Leksikografski zavod Miroslav Krleža [on-line]. enciklopedija.hr. [dostęp 2018-03-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]