Łebka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Łebka i jej bardziej rozwinięta forma, z nosalem i kolczym kapturem - basinet (po prawej)

Łebka – szersze określenie kilku rodzajów hełmów, używanych w średniowieczu. Ich cechą charakterystyczną było dość ścisłe przyleganie do głowy. Wywodziły się od niewielkiego hełmu, który w XIV w. był zakładany pod „hełm wielki”, jako dodatkowe zabezpieczenie na wypadek jego utraty bądź zniszczenia. Z czasem rezygnowano z ciężkich i nieporęcznych hełmów garnczkowych, a rozbudowa łebek doprowadziła do wykształcenia się basinetu oraz salady.

Był najczęściej wykonany z jednego kawałka metalu, co czyniło go wyjątkowo odpornym na ciosy. Dzwon łebki był półkulisty, dostosowany kształtem do głowy (salada), zdarzały się odmiany bardziej stożkowate (basinet). Odmiany stożkowe posiadały u dołu zaczepy do mocowania kolczugi, osłaniającej szyję i ramiona.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rafał Korbał, Dzieje wojska polskiego: od czasów Mieszka po dzień dzisiejszy, Wyd. Podsiedlik-Raniowski i spółka, ​ISBN 83-7083-634-8​.