Łopata Kondracka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Widok z Giewontu

Łopata, zwana też Łopatą Kondracką (dla odróżnienia od innych grzbietów o tej samej nazwie) – północno-wschodni grzbiet Suchego Wierchu Kondrackiego (1890 m) w polskich Tatrach Zachodnich. Odchodzi jednakże nie od samego jego wierzchołka, lecz od przełączki przez Władysława Cywińskiego nazwanej Kondrackim Przechodem (ok. 1660 m), znajdującej się po północno-wschodniej stronie kopuły szczytowej. Łopata oddziela główny ciąg Doliny Kondratowej od jej odnogi Doliny Suchej Kondrackiej.

Łopata jest dołem porośnięta lasem, wyżej częściowo kosodrzewiną. Dawniej była bardziej trawiasta, była bowiem wypasana (wchodziła w skład Hali Kondratowej). Po zaprzestaniu wypasu stopniowo zarasta. Stoki wschodnie, opadające do Doliny Suchej Kondrackiej, są bardziej strome (ok. 40° nachylenia). Granią Łopaty prowadzi ważna droga, ale tylko zimowa. Jak pisze Władysław Cywiński, „droga prowadzi przez gęste zarośla kosodrzewiny i latem nie jest odwiedzana przez ludzi o zdrowych zmysłach”[1]. Zimą natomiast, gdy śnieg zasypie kosodrzewinę, stanowi jedyny bezpieczny sposób na wejście lub zejście z głównej grani nad Doliną Kondratową i z Czerwonych Wierchów na polską stronę (gdy istnieje duże zagrożenie lawinowe)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Władysław Cywiński: Tatry. Przewodnik szczegółowy. Tom 13. Kasprowy Wierch. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2008. ISBN 83-7104-011-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XIII. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2003. ISBN 83-915859-1-3.
  3. Marian Kunicki, Tadeusz Szczerba: Tatry Zachodnie. Słowacja. Kraków: PTTK „Kraj”, 1992. ISBN 83-7005-248-7.
  4. Tatry polskie. Mapa turystyczna 1:20 000. Piwniczna: Agencja Wyd. „WiT” s.c., 2006. ISBN 83-89580-00-4.