Łukasz Wallis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Łukasz Wallis (ur. 11 października 1863 w Rozbarku (obecnie dzielnica Bytomia) zm. 5 czerwca 1940 r.[1]) – autor zbioru liczącego kilkaset pieśni ludowych, dokumentalista zwyczajów, przysłów, podań i legend ludu śląskiego. Syn Jana i Joanny z d. Kawka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pracował w zawodzie maszynisty górniczego w kopalni „Rozbark”. Uczestniczył w zebraniach Towarzystwa św. Alojzego. Zbieranie śląskich pieśni ludowych rozpoczął mając 23 lata w 1886 roku. Dzięki pośrednictwu księdza Jana Kudery i Emila Szramka zbiór Łukasza Wallisa otrzymała Polska Akademia Umiejętności w Krakowie. W autobiografii napisał że gromadził także polskie książki i prasę[2]. Wypożyczał książki u Wojciecha Zioba, właściciela księgarni przy kościele Panny Marii w Bytomiu, który przechowywał biblioteczkę Kasyna Polskiego. W 1918 roku nabył książki od Wawrzyńca Hajdy.

W 1936 roku został odznaczony Srebrnym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Krystyna Turek, Sylwetki zbieraczy i badaczy muzycznego folkloru Śląska, Katowice: Uniwersytetu Śląskiego, 2001, ISBN 83-226-1021-1, ISSN 0208-6336.
  2. Jan Kudera, Zbiory specjalne, Rkps. 499, zeszyt pt. Łukasz Wallis Archiwum Kurii Diecezjalnej w Katowicach.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]