Łunochód (motoryzacja)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Łunochód, papaj - potoczne określenie amatorskiego ciagnika rolniczego używanego w pracach polowych przez rolników głównie na terenach górzystych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze łunochody w Polsce zaczęto budować w latach 60. XX wieku na Śląsku Cieszyńskim i na Podhalu. Ich powstanie związane było z potrzebami górali, którzy z jednej strony nie mogli sobie pozwolić na zakup traktorów (były produkowane przede wszystkim na potrzeby PGR-ów), a z drugiej strony nie mieli pożytku ze zwykłych ciągników rolniczych, gdyż w trudnym terenie górskim dawały sobie radę w pracach polowych tylko pojazdy z niskim zawieszeniem.

Największy rozwój łunochodów nastąpił na początku lat 80. XX wieku. Ze względu na ograniczenia w dostępności ciągników rolniczych oraz kryzys gospodarczy w Polsce w wielu gospodarstwach rolnych rolnicy budowali sobie samodzielnie maszyny rolnicze wykorzystując do tego części od samochodów lub motocykli.

Najbardziej znanym konstruktorem łunochodów był Antoni Kawulok, rolnik i mechanik z Istebnej, który w latach 1961-1982 zbudował około 200 tego typu pojazdów.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Łunochody budowane są na bazie różnych pojazdów seryjnych, głównie samochodów osobowych. Początkowo były one bardzo proste w konstrukcji i do ich napędu stosowano silniki motocyklowe. Z czasem zaczęto rozwijać konstrukcje i montować silniki wysokoprężne np. Andoria. Bardzo często używane były podzespoły samochodu dostawczego Żuk lub samochodu terenowego marki UAZ.

Rajdy łunochodów[edytuj | edytuj kod]

W Polsce od 2004 roku rozgrywane są rajdy łunochodów. Najstarsza tego typu impreza mająca charakter turnieju odbywa się w Istebnej. Druga podobna odbywa się w Ochabach.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]