Ślubowanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy uroczystej przysięgi. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Ślubowanie senatorskie Bolesława Piechy (2013)

Ślubowaniekonwencjonalna, sformalizowana i uroczysta deklaracja składana przez osobę, która publicznie zobowiązuje się (przyrzeka, obiecuje) osiągnąć określony cel lub przestrzegać określonych zasad (np. prawnych lub etycznych). Polega na ustnym wygłoszeniu ustalonych słów, a często także własnoręcznym podpisaniu samego tekstu. Ślubowanie może być złożone prywatnie (np. w przekonaniu, iż czyni się to wobec Boga) lub w obecności ludzi, w tym w obecności przedstawiciela określonego podmiotu (organu). Złamanie ślubowania (sprzeniewierzenie się jemu) może skutkować swoistymi sankcjami, np. utratą honoru i czci lub sankcjami prawnymi.

Współczesne ślubowania w Polsce[edytuj | edytuj kod]

W języku potocznym ślubowanie jest zbliżone do przysięgi, jednak obowiązujące prawo w Polsce nazywa pewne deklaracje ślubowaniem, a inne przysięgą. Obecnie ślubowanie wymagane jest m.in. od osoby obejmującej następujące stanowiska:

W celu zawarcia małżeństwa, nupturienci w czasie ceremonii ślubnej składają zgodne oświadczenia o wstąpieniu w związek małżeński. Zwyczajowo treść takich oświadczeń przyjmuje formę ślubowania. Z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego przysięga małżeńska została wpisana do Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego[14].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Art. 29 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz.U. z 2018 r. poz. 1559).
  2. Art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1282).
  3. Art. 29a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r. poz. 506).
  4. Art. 23a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
  5. Art. 20 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 511).
  6. Art. 22 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2019 r. poz. 512).
  7. Art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 2073).
  8. Art. 66 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 52).
  9. Art. 29 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) w zw. z art. 66 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych.
  10. Art. 92 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (Dz.U. z 2019 r. poz. 740).
  11. Art. 104 ust. 2 i 108 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. nr 78, poz. 483, ze zm.).
  12. Art. 106i, 150 oraz 164 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych.
  13. Art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 o kuratorach sądowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1014).
  14. Art. 7 § 3 KRO w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2224).