Ślubowanie (film 1937)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ślubowanie
Tkhijes khaf
Gatunek Obyczajowy
Data premiery 20 sierpnia 1937
Kraj produkcji  Polska
Język jidysz
Reżyseria Henryk Szaro,
Zygmunt Turkow
Scenariusz Henryk Bojm
Główne role Zygmunt Turkow
Kurt Katsch
Muzyka Izo Szajewicz
Zdjęcia Stanisław Lipiński
Scenografia Jacek Rotmil,
Stefan Norris
Kostiumy Okey
Produkcja Leo-Film

Ślubowanie (jid. Tkhijes khaf) – polski film fabularny z 1937 roku w języku jidysz. W filmie gościnnie wystąpił Chór Wielkiej Synagogi w Warszawie.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Podobnie, jak film Dybuk z 1937, dotyczy żydowskiej tradycji. Fabuła nawiązuje do przypowieści o tym, że kobieta jest wyznaczona swojemu przyszłemu mężowi czterdzieści dni przed opuszczeniem łona matki. Dwaj przyjaciele składają ślubowanie, że ich dzieci (jeśli będą przeciwnych płci), zostaną sobie poślubione. Poręczycielem tego przyrzeczenia ma być sam prorok Eliasz. Ich dorosłe dzieci, mimo że nie wiedziały o przyrzeczeniu ojców, zakochały się w sobie. Jednak obaj ojcowie próbowali złamać dane słowo. Sytuacja ta zmusiła do interwencji proroka Eliasza, który pojawił się siedem razy, za każdym razem w innej postaci.

Będące w posiadaniu Filmoteki Narodowej fragmenty liczą łącznie 61 minut; w zachowanej wersji czołówka oraz napisy rozdzielające poszczególne akty są w języku litewskim.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Opowieść zatopionych synagog - przegląd przedwojennego filmu żydowskiego, w: XI Dzień Judaizmu - Poznań - 8-19.1.2008 (program towarzyszący), Poznań, 2008, s.21.