Śródmieście (dzielnica Łodzi)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Herb Łodzi Śródmieście
Dzielnica Łodzi
ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  łódzkie
Miasto Łódź
Powierzchnia 6,8 km²
Populacja (2011)
• liczba ludności

73471
• gęstość 10805 os./km²
Położenie na mapie Łodzi
Położenie na mapie
51°45′18,15″N 19°27′34,50″E/51,755042 19,459583
Portal Portal Polska

Śródmieście – do 31 grudnia 1992 r. dzielnica Łodzi, licząca 6,8 km², zamieszkana przez ok. 73 tys. osób[1].

Historia dzielnicy[edytuj | edytuj kod]

Dzielnica Śródmieście 1946–1954[edytuj | edytuj kod]

Dzielnica administracyjna Śródmieście została utworzona na mocy uchwały Rady Narodowej m. Łodzi z dnia 27 maja 1946 jako jedna z 3 powstałych wtedy dzielnic Łodzi.

Podział miasta oparto wówczas na kryterium granic naturalno–krajobrazowych, jakimi były linia kolei obwodowej oraz pas wyburzeń między śródmieściem a północną częścią miasta.

Kierując się tym kryterium utworzono dzielnice: Północ, Południe i Śródmieście.

Dzielnica Śródmieście od wschodu, południa i zachodu ograniczona była torami kolei obwodowej – od wschodu i południa granica ta pokrywała się z granicą miasta Łodzi z lat 1915–1939 oraz 1945–1946.

Od strony północnej granica dzielnicy biegła początkowo wzdłuż ulic Telefonicznej, Północnej, Ogrodowej i Srebrzyńskiej. W następnych latach ulegała ona drobnym korektom.

Dzielnica Śródmieście 1954–1960[edytuj | edytuj kod]

Z dniem 1 stycznia 1954 wprowadzono podział Łodzi na 7 dzielnic. Zasięg dzielnicy Śródmieście został znacznie zmniejszony.

Zachodnią granicą dzielnicy stała się linia ulic Piotrkowskiej i Nowomiejskiej, od placu Reymonta do ul. Północnej.

Granica północna biegła ulicami: Północną, Solną, Pomorską, do Konstytucyjnej.

Granica wschodnia biegła ulicą Konstytucyjną do torów kolei Łódź – Koluszki, następnie wzdłuż torów do ul. Kopcińskiego, stąd wzdłuż toru bocznicy kolejowej „scheiblerowskiej” (obecny bieg ulicy Wydawniczej) i dalej wzdłuż linii obecnej alei Rydza-Śmigłego do ul. Milionowej.

Granica południowa biegła ulicami: Milionową, Łęczycką i Przybyszewskiego, do placu Reymonta.

Dzielnica Śródmieście 1960–1992[edytuj | edytuj kod]

Od 1 stycznia 1960 wprowadzono kolejną korektę podziału administracyjnego.

Dzielnica Śródmieście uległa redukcji, poprzez wyłączenie z niej:

– okolicy Wodnego Rynku (plac Zwycięstwa), na wschód od ulicy Dowborczyków, oraz całości terenów dawnych Zakładów Scheiblerowskich, aż po ulicę Piotrkowską w rejonie katedry; obszary te zasiliły dzielnicę Widzew,
– pasa pomiędzy ulicami Przybyszewskiego a Milionową, przekazanego do nowo powstałej dzielnicy Górna.

Pewną rekompensatą terenową było włączenie do dzielnicy „Śródmieście” następujących obszarów:

– pasa pomiędzy ulicami Pomorską a Północną i Telefoniczną (od ul. Solnej do dzisiejszego „Lumumbowa”) ze zlikwidowanej wówczas dzielnicy „Staromiejska”
– pasa pomiędzy ulicami Piotrkowską a Wólczańską – od Czerwonej na południu do ul. Próchnika na północy, na szkodę dzielnicy Polesie oraz likwidowanej dzielnicy Ruda
– kwartału pomiędzy ulicami: Próchnika, Piotrkowską-Nowomiejską, Ogrodową i Gdańską, również ze stratą dla dzielnicy Polesie.

W tej postaci dzielnica Śródmieście dotrwała do końca 1992 roku, czyli do czasu unifikacji gminy Łódź pod względem administracyjnym.

Podział administracyjny dawnej dzielnicy[edytuj | edytuj kod]

Na terenie Śródmieścia wyróżnić można dwa osiedla administracyjne:

Zabytki i miejsca charakterystyczne[edytuj | edytuj kod]

Na terenie dzielnicy Łódź-Śródmieście znajdują się m.in.:

kościół rzymskokatolicki św. Józefa, drewniany, z 1768 r. przy ul. Ogrodowej (przeniesiony ze Starego Miasta)
– neoromański kościół rzymskokatolicki Podwyższenia Świętego Krzyża z 1880 r. przy ul. Sienkiewicza
– neobizantyjska cerkiew prawosławna św. Aleksandra Newskiego z 1884 r. przy ul. Kilińskiego
– neorenesansowy kościół luterański Świętej Trójcy z 1891 r. na placu Wolności; od 1945 r. kościół rzymskokatolicki Zesłania Ducha Świętego
– neoromański kościół luterański św. Jana z 1884 r. przy ul. Sienkiewicza; od 1945 r. kościół rzymskokatolicki Najświętszego Imienia Jezus oo. jezuitów
– neogotycka rzymskokatolicka Bazylika Archikatedralna św. Stanisława Kostki z 1912 r. przy ul. Piotrkowskiej i pałac biskupi

Przypisy[edytuj | edytuj kod]