Środki masowego przekazu w Rosji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Środki masowego przekazu w Rosjiśrodki masowego przekazu mające siedzibę na terenie Federacji Rosyjskiej.

Najbardziej wpływowym koncernem medialnym jest Wszechrosyjska Państwowa Kompania Telewizyjna i Radiowa, posiadająca 5 stacji telewizyjnych, 2 kanały międzynarodowe, 5 stacji radiowych i 80 regionalnych kanałów telewizyjnych oraz radiowych. Dwa z sześciu najczęściej oglądanych, ogólnokrajowych kanałów telewizyjnych (TNT i NTV) należą do Gazpromu, spółki akcyjnej, w której największy udział posiada państwo (38,3%)[1][2].

Ponad 90% społeczeństwa informacje na temat wydarzeń w kraju czerpie w przeważającej części z telewizji[3].

Media niepaństwowe docierają do nie więcej niż 10–15% rosyjskiego społeczeństwa[3].

Prasa[edytuj | edytuj kod]

Największymi rosyjskimi agencjami prasowymi są Itar-TASS (założona w 1904 r.), RIA Nowosti (z 1941 r.) oraz Interfax[4]. Do znaczących prywatnych agencji należą: Lenta.ru, NEWSru, REGNUM i inoSMI.

Do gazet o największych nakładach należą: „Komsomolskaja Prawda”, „Kommiersant”, „Moskowskij Komsomolec”, „Izwiestija”, „Rossijskaja Gazieta”, „Niezawisimaja Gazieta”, „Trud”, „Wiedomosti”, „Wriemia Nowostiej”, „Prawda” oraz anglojęzyczne „The Moscow Times” i „Moskowskije Nowosti”.

Najbardziej popularnymi tygodnikami są „Argumienty i fakty” oraz „Nowaja Gazieta”.

Telewizja[edytuj | edytuj kod]

Do stacji telewizyjnych o największym zasięgu w 2008 r. należały: Rossija, Pierwyj kanał oraz NTV[4].

Wszechrosyjska Państwowa Kompania Telewizyjna i Radiowa zarządza kanałami: Rossija 1, Rossija 2 (sport), Rossija 24 (wiadomości) i Rossija K (kultura).

Kolejną grupę kanałów tworzą telewizje należące do holdingu Gazprom-Media (NTV i TNT).

Do prywatnych stacji telewizyjnych należą m.in. Piatyj kanał, STS, Domasznij, TV-3, REN-TV, 2×2, RBC TV i Muz-TV. Oprócz różnych programów tematycznych drogą satelitarną są emitowane także obcojęzyczne serwisy informacyjne Russia Today (angielskojęzyczna) oraz Rusija Al-Jaum (arabskojęzyczna).

Radio[edytuj | edytuj kod]

Do największych rozgłośni radiowych w 2008 r. należały: Radio Rossija, Radio Majak i Radio Junost[5].

Internet[edytuj | edytuj kod]

Rosyjskie media znajdują się pod kontrolą Kremla, ale Internet pozostaje wolny[6][7], jednakże władze nie szczędzą środków na sponsoring portali informacyjnych, czy finansowanie „zaprzyjaźnionych” blogerów[6]. Amnesty International krytykuje Rosję za zamykanie niezależnych redakcji i atakowanie opozycjonistów przez funkcjonariuszy policji[8]. Zablokowano dostęp do opozycyjnych stron Grani.ru, Kasparow.ru i EJ.ru, a także do bloga Aleksieja Nawalnego, zwolniono niezależnego redaktora naczelnego serwisu internetowego Lenta.ru i powołano, zdaniem dziennikarzy Lenty.ru, sterowanego z kremlowskich gabinetów, co stanowi „bezpośrednią presję na redakcję” wbrew ustawie o mediach, mówiącej o niedopuszczalności cenzury[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. BBC News Country profile: Russia.
  2. Gazprom’s Annual Report 2006. Gazprom, 2006. [dostęp 2007-08-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-03-27)].
  3. a b Privates statt Politik: Russen haben genug von der Welt, Russia Beyond the Headlines, 12 stycznia 2015.
  4. a b Media Landscapes: Russia.
  5. COVERAGE BY RADIO BROADCASTING in 2008, Федеральная служба государственной статистики.
  6. a b Anna Bialas: Wolność słowa w Rosji – raport KW, Восточный корреспондент (Korespondent Wschodni) 27 Августа, 2012 – 16:06.
  7. Rosja: Regionalna sieć telewizyjna wyemitowała spot krytykujący Putina, Gazeta.pl 07.08.2013 14:40.
  8. Amnesty krytykuje Putina: Wolność słowa w Rosji ograniczana, Gazeta Wyborcza 26.02.2008.
  9. Rosyjskie władze zamykają opozycyjne serwisy internetowe (pol.). Newsweek Polska, 2014-03-13, ostatnia aktualizacja 13-03-2014 22:20. [dostęp 2016-05-14].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]