Świątynia Śpiącego Buddy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świątynia Śpiącego Buddy
w Pekinie
Ilustracja
Główna brama świątyni
Państwo  Chiny
Miejscowość Pekin
Wyznanie buddyzm
Położenie na mapie Chin
Mapa lokalizacyjna Chin
Świątynia Śpiącego Buddy w Pekinie
Świątynia Śpiącego Buddy
w Pekinie
Ziemia40°00′23″N 116°12′04″E/40,006389 116,201111

Świątynia Śpiącego Buddy (chin. upr.: 卧佛寺; chin. trad.: 卧佛寺; pinyin: Wòfó Sì) – buddyjska świątynia znajdująca się na terenie Pekińskiego Ogrodu Botanicznego[1], około 20 kilometrów od centrum Pekinu, u południowego stoku wzgórza Jubao (Shou’an)[2].

Świątynia została zbudowana za panowania cesarza Tang Taizonga (627-649); pierwotnie nosiła nazwę Świątyni Spokojnej Długowieczności (Shou’ansi)[2]. W ciągu wieków wielokrotnie przechodziła zniszczenia i renowacje; ostatnia wielka renowacja miała miejsce w 1724 roku. Prowadzi do niej wykonana w marmurze i pokryta kolorowymi płytkami brama, za którą na pierwszym dziedzińcu znajduje się niewielkie jeziorko w kształcie półkola, otoczone po bokach wieżami dzwonu i bębna[3]. Najważniejszymi budynkami wewnątrz kompleksu są Pawilon Czterech Niebiańskich Królów, Pawilon Trzech Buddów oraz Pawilon Leżącego Buddy[4].

W Pawilonie Leżącego Buddy znajduje się wykonany z brązu 6-metrowy, ważący 54 tony posąg przedstawiający leżącego na prawym boku Buddę Siakjamuniego w chwili nirwany[4]. Posąg wykonano w latach 1330-1331; według legendy pracowało przy nim 7 tysięcy robotników, którzy zużyli 250 tysięcy kilogramów brązu[2]. Jest to największa tego typu rzeźba w Chinach[4]. Rzeźbie leżącego Buddy towarzyszy 12 mniejszych posągów, wyobrażających uczniów[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Beijing Botanical Garden (ang.). beijingguide2008.com. [dostęp 17 czerwca 2010].
  2. a b c d Beijing Wofo Temple (Wofosi) (ang.). chinadiscover.net. [dostęp 17 czerwca 2010].
  3. Sleeping Buddha Temple (ang.). chinatravel.com. [dostęp 17 czerwca 2010].
  4. a b c Temple of the Reclining Buddha (Wofo Temple) (ang.). arts.cultural-china.com. [dostęp 17 czerwca 2010].