Święto Ogniowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Święto Ogniowe
Święto Ogniowe Żory.JPG
Dzień 11 maja (do 1939 dzień wolny od pracy)
Kraje  Polska, Żory
Zwyczaje po wieczornej, uroczystej mszy św. mieszkańcy uczestniczą w procesji wokół żorskiego rynku
Upamiętnia wielki pożar 11 maja 1702
Podobne święta Święto Ognia

Święto Ognioweświęto obchodzone dorocznie 11 maja w Żorach dla przypomnienia tragicznego pożaru z 1702, który strawił sporą część miasta.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rok 1702[edytuj | edytuj kod]

11 maja 1702 roku, o godzinie 23:30, w centrum miasta wybuchł wielki pożar. Dość szybko rozprzestrzenił się na całą zabudowę rynkową i pobliskie domy. Szkody wyrządzone przez kataklizm były olbrzymie. Niektórzy mieszkańcy w krótkiej chwili stracili dorobek całego życia. Solidarni żorzanie postanowili zorganizować błagalną procesję. W czasie pochodu na świeżym jeszcze rumowisku wznosili modły do Boga, prosząc o odwrócenie od nich klęski pożaru. Przyrzekli jednocześnie uczestniczyć w corocznych procesjach po ulicach miasta właśnie w tej intencji. W ten oto sposób narodziła się tradycja obchodów Święta Ogniowego.

Lata okupacji[edytuj | edytuj kod]

Do 1939 roku dzień 11 maja był dniem wolnym od pracy. Dzieci nie szły do szkoły, a rolnicy nie pracowali w polu. Sklepy i różne instytucje publiczne były pozamykane. W godzinach porannych odbywała się dziękczynna msza, a następnie uroczysta procesja ulicami miasta. Na przedzie pochodu szły dzieci i młodzież, za nimi orkiestra miejska, a później rzemieślnicy ze sztandarami i chorągwiami. Proboszcz parafii niósł pod baldachimem monstrancję z Najświętszym Sakramentem. Za duchownym podążał burmistrz i radni miasta oraz przedstawiciele różnych służb miejskich: strażacy, policjanci, czy kupcy. Na końcu szedł tłum mieszkańców. Po zakończeniu procesji, wracano do kościoła. Tam uroczyście śpiewano hymn dziękczynny Wikiźródła Te Deum laudamus (Ciebie Boga Wysławiamy). Po południu w Żorach odbywały się różne festyny w Dębinie oraz w strzelnicy na Kleszczówce.

Podczas okupacji hitlerowskiej mieszkańcy miasta nie uczestniczyli w procesji obchodów Święta Ogniowego. Do 1949 roku zaniechano również odbywania procesji na rynek ze względu na liczne zniszczenia pobliskiego kościoła.

Współcześnie[edytuj | edytuj kod]

W 1950, dzięki pieczołowitym staraniom nowego proboszcza, zaczęto na nowo kultywować tradycję. Po wieczornej, uroczystej mszy mieszkańcy miasta tłumnie uczestniczą w procesji wokół żorskiego rynku[1]. Od 2013 roku organizowany jest nocny bieg uliczny po centrum miasta na trasie o długości około 5 km[2].

Jesienią 2009 mieszkańcy Żor doczekali się filmu dokumentalnego Święto Ogniowe – 300 lat tradycji. Inicjatorami tego przedsięwzięcia byli: Zbigniew Krówka oraz Grzegorz Granek ze Stowarzyszenia Inicjatyw Lokalnych „Progres”. Film powstał w dwóch wersjach – polskiej i angielskiej. Scenariusz napisał Rafał Cymorek, muzykę, specjalnie na tę okazję, skomponował Mariusz Bogaczyk.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tekst napisany w oparciu o ŻORY. Zarys dziejów. Wypisy, B. Cimała, J. Delowicz, P. Porwoł, Żory 1994
  2. III Żorski Bieg Ogniowy. [dostęp 2015-11-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]