Święty Jakub z Compostelli walczy z Maurami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Święty Jakub z Compostelli walczy z Maurami
Ilustracja
Autor Giovanni Battista Tiepolo
Rok wykonania 1757
Technika wykonania olej na płótnie
Rozmiar 317 × 163 cm
Muzeum Muzeum Sztuk Pięknych w Budapeszcie

Święty Jakub z Compostelli walczy z Maurami – obraz włoskiego malarza barokowego Giovaniego Tiepola.

Obraz miał zostać namalowany dla klasztoru w Aranujuezie[1], dla którego Tiepolo miał namalować również cykl sześciu obrazów ołtarzowych. Według Anny Pallucchini malarz stworzył swoje dzieło dla ambasadora hiszpańskiego w Londynie, a namalowany został w Madrycie. Swoją hipotezę opierała na wzmiankach Pietra Gradeniego w Notatorii[2], gdzie wspomina o obrazie pt. Św. Jerzy. Praktycznie od początku obraz znajdował się w kolekcji Esterhazych i trafił do muzeum w Budapeszcie dzięki zapisom spadkowym.

Obraz przedstawia św. Jakuba na koniu, który był patronem Hiszpanii i Portugalii, oraz patronem walk z islamem. Scena rozgrywa się na dwóch planach, co było charakterystyczne dla twórczości Veronesa. Postać świętego została przedstawiona w kolorach srebrzystoperłowych, w typowy sposób dla postaci z obrazów ołtarzowych. To wrażenie potęguje ujęcie postaci w perspektywie sotto in su (z dołu do góry)[3], co można zauważyć głównie w skrócie twarzy świętego oraz obserwując chorągiew falującą na tle nieba. Święty Jakub spogląda w niebo, a jednocześnie tnie szablą poganina. Aniołowie nad jego głową i aureola świętego nadaje bitwie rodzaj świętej wojny z błogosławieństwem niebios. W tle, na drugim planie, rozgrywa się właściwa scena walk z Maurami.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Taką hipotezę wysuną historyk sztuki Antonio Morassi w Complete Catalogue of the Paintings of G.B. Tiepolo: Including Pictures by His Pupils and Followers Wron z 1962 roku, wyd.PHAIDON PRESS.
  2. Pietro Gradenigo, Notatorii.
  3. Perspektywa sotto in su to perspektywa polegająca na obraniu punktu widzenia osoby obserwującej z dołu scenę umieszczoną wysoko w górze. Najczęściej ten rodzaj perspektywy używany był we freskach malowanych na sufitach, i miała tworzyć iluzję rozległej przestrzeni nad głowami widza.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Giuseppe de Logu, Malarstwo weneckie złotego okresu XV-XVIII wieku., Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1976.