Świadkowie Jehowy w Szwajcarii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świadkowie Jehowy w Szwajcarii
Państwo  Szwajcaria
Liczebność
(2018)
19 354
% ludności kraju
(2018)
0,23%
Liczba zborów
(2018)
272
Rozpoczęcie działalności 1891
Mapa lokalizacyjna Szwajcarii
Thun
Thun
Geographylogo.svg
Biuro Krajowe

Świadkowie Jehowy w Szwajcarii – społeczność wyznaniowa w Szwajcarii, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2018 roku 19 354 głosicieli, należących do 272 zborów[1][a]. W 2018 roku na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrało się 31 329 osób[2]. Od 2012 roku działalność miejscowych głosicieli koordynuje Środkowoeuropejskie Biuro Oddziału w Selters w Niemczech[3]. Biuro Krajowe mieści się w Thun.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

W 1914 roku rozpoczęto wyświetlanie Fotodramy stworzenia we wszystkich szwajcarskich miastach

W 1891 roku w trakcie podróży do Europy i na Bliski Wschód Berno w Szwajcarii odwiedził Charles Taze Russell. W roku 1901 do kraju powrócił ze Stanów Zjednoczonych Szwajcar Adolf Weber, który rozpoczął tłumaczenie na język francuski publikacji Towarzystwa Strażnica i podjął działalność kaznodziejską we Francji, Belgii i północnych Włoszech. W 1903 roku otwarto Środkowoeuropejskie Biuro Oddziału Towarzystwa Strażnica w Yverdon. W 1905 roku E. Bente, objął wakat dyrektora w warszawskiej fabryce koronek i zaczął prowadzić działalność kaznodziejską w Polsce. W roku 1910 w trakcie europejskiej podróży C.T. Russell w Bernie przemawiał do grupy współwyznawców z Francji i Niemiec, a następnie w Zurychu do grona współwyznawców z Niemiec i Szwajcarii[4].

W roku 1912 Charles Taze Russel upoważnił Alexandre F.L. Freytaga do sprawowania nadzoru nad działalnością Badaczy Pisma Świętego we Francji i w Belgii poprzez Biuro Oddziału w Genewie. Z tego upoważnienia wydawał również francuską edycję „Strażnicy” tłumaczoną z języka angielskiego oraz tomy „Wykładów Pisma Świętego”. Nadużywając posiadane uprawnienia Freytag zaczął drukować literaturę, w której przedstawiał własne poglądy, za co został usunięty ze stanowiska nadzorcy oddziału. Odrzucił on literaturę Towarzystwa Strażnica i założył własne zbory. Towarzystwo Strażnica rozwiązało biuro w Genewie i utworzyło nowe w Bernie kierowane przez Ernsta Zaugga, a podlegające pod biuro w Niemczech[5][6].

W 1914 roku rozpoczęto wyświetlanie „Fotodramy stworzenia” we wszystkich szwajcarskich miastach. W 1925 roku otwarto Dom Biblijny, który rozpoczął drukowanie pół miliona książek i milion broszur rocznie w 16 językach. W kwietniu tego samego roku otwarto nowe Biuro Oddziału w Thun. 11 listopada 1927 roku Federalny Sąd Najwyższy Szwajcarii uznaje legalność działalności kaznodziejskiej i rozpowszechniania publikacji Towarzystwa Strażnica[7].

W 1930 roku z wizytą w Szwajcarii przebywał Joseph Franklin Rutherford. Trzy lata później szwajcarskie Biuro Oddziału przejęło nadzór nad działalnością w Niemczech z powodu delegalizacji Świadków Jehowy przez Hitlera[8]. W 1934 roku rozpoczęto pomoc humanitarną dla prześladowanych niemieckich współwyznawców[b]. W dniach od 7 do 9 września 1934 roku kongres w Bazylei poświęcony sytuacji w Niemczech. W tym samym roku rozpoczęto także na szeroką skalę działalność kaznodziejską za pomocą gramofonów. Zorganizowano również szkółki niedzielne dla dzieci Świadków Jehowy, które były w tym okresie masowo usuwane ze szkół.

W dniach od 4 do 7 września 1936 roku w Lucernie odbył się kongres międzynarodowy. Kongres ten zwrócił uwagę władz na represje i prześladowania jakim są poddawani Świadkowie Jehowy w Gdańsku[9][10]. Szwajcarię ponownie odwiedził J.F. Rutherford; w Steffisburgu koło Thun otwarto Farmę Towarzystwa. Zorganizowano kongres międzynarodowy z udziałem 10 tysięcy obecnych. W roku 1937 żołnierze skonfiskowali literaturę Świadków Jehowy, a trzy lata później skonfiskowano ją również w Biurze Oddziału, które zamknięto; wówczas rozpoczęto działalność w podziemiu. We wrześniu 1942 roku w Zurychu zorganizowano kongres „Nowy świat”, w którym uczestniczyło 2300 osób.

W 1944 Biuro Oddziału otwarto ponownie.

Powojenny rozwój działalności[edytuj | edytuj kod]

W 1945 w Bernie przemawiał Nathan H. Knorr. W okresie II wojny światowej liczba głosicieli wzrosła dwukrotnie. Po wojnie w działalności kaznodziejskiej uczstniczyło 1462 głosicieli. Rok później zorganizowano pomoc humanitarną dla współwyznawców z Niemiec.

W 1947 roku kraj ponownie odwiedził Nathan H. Knorr. Do kraju przyjechali pierwsi misjonarze absolwenci Szkoły Gilead. W 1950 roku liczba głosicieli przekroczyła 2000 osób. Rok później po raz kolejny Szwajcarię odwiedził N.H. Knorr. W 1960 roku liczba głosicieli wynosiła ponad 5000.

W 1965 roku w Bazylei odbył się kongres międzynarodowy „Słowo prawdy” z udziałem 2000 delegatów z Hiszpanii i Portugalii, gdzie byli prześladowani ze względów religijnych. Cztery lata później w kraju powstały pierwsze zbory hiszpańsko- i włoskojęzyczne.

W 1974 roku liczba głosicieli przekroczyła 10 tysięcy.

W 1985 roku na kongresie „Lud zachowujący prawość” w Zurychu, wśród 20 601 osób było 1800 delegatów ze Stanów Zjednoczonych, Kanady i Wielkiej Brytanii. W 1988 roku liczba głosicieli przekroczyła 15 000.

W latach 90. XX wieku i na początku XXI wieku zorganizowano pomoc humanitarną dla współwyznawców z Ukrainy, z Rwandy[11], Konga i Tanzanii. Od maja 1995 roku do kwietnia 1996 roku zorganizowano objazdową wystawę „Relacja Świadków” dotyczącą prześladowań Świadków Jehowy w okresie nazizmu[12]. W roku 1997 zanotowano liczbę 18 634 głosicieli.

W 2000 roku na konferencji medycznej w Genewie zaprezentowano film Strategie alternatywne zamiast transfuzji – proste, bezpieczne, skuteczne. W roku 2003 w Genewie odbył się kongres międzynarodowy „Oddajcie chwałę Bogu[13].

W 2012 roku nadzór nad działalnością miejscowych głosicieli przejęło Środkowoeuropejskie Biuro Oddziału w Niemczech.

Delegacje ze Szwajcarii brały udział w kongresach specjalnych, w 2015 roku („Naśladujmy Jezusa!”) w Gandawie w Belgii, w 2016 roku („Lojalnie trwajmy przy Jehowie!”) w holenderskim Utrechcie, w 2017 roku („Nie poddawaj się!”) we włoskim Mediolanie[14], a w 2019 roku w kongresach międzynarodowych „Miłość nigdy nie zawodzi!” w Johannesburgu i Manili[15]. Kongresy w Szwajcarii odbywają się w językach: angielskim, francuskim, hiszpańskim, niemieckim, portugalskim i włoskim.

Grupa polskojęzyczna[edytuj | edytuj kod]

Jedyna grupa polskojęzyczna działa w Liebefeld koła Berna[16].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W tym ok. 8% hiszpańskojęzycznych, poza tym albańsko-, angielsko-, arabsko-, chińsko-, chorwacko-, francusko-, grecko-, niemiecko-, portugalsko-, rosyjsko-, rumuńsko-, tamilsko-, włoskojęzycznych i w języku lingala oraz kilka grup w innych językach: perskim, polskim, tagalskim, tigrinia, tureckim, tybetańskim, francuskim migowym i niemieckim migowym (Szwajcaria).
  2. Szwajcar Franz Zürcher z Berna zebrał i spisał raporty przemycane z hitlerowskich obozów przez Świadków Jehowy przebywających jeszcze na wolności. Opublikowano je wydanej w roku 1938 w języku niemieckim, francuskim i polskim w broszurze Krucjata przeciwko chrześcijaństwu „opisująca cierpienia niemieckich Świadków Jehowy, którzy nie chcieli poprzeć nazizmu”.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Szwajcaria – Ilu tam jest Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2018-12-25].
  2. Watchtower: Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie w roku służbowym 2018. jw.org.
  3. Rocznik Świadków Jehowy 2013. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2013, s. 13.
  4. C.T. Russell. Zagraniczna podróż brata Russella. „Strażnica i Zwiastun Obecności Chrystusa”, s. R-4621, 1 czerwca 1910. Towarzystwo Strażnica. 
  5. „Dzieje Świadków Jehowy w Niemczech w czasach nowożytnych.”, wyd. Towarzystwo Strażnica, str. 16
  6. Watchtower: Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego: 1995. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1995, s. 628. ISBN 83-903551-0-8.
  7. Królestwo Boże panuje!. Towarzystwo Strażnica, 2014, s. 146.
  8. Rocznik Świadków Jehowy 1987. Watchtower, 1987, s. 152–162. (ang.)
  9. Bóg był dla mnie miłosierny. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXIX, s. 26–29, 1 lipca 2008. Watchtower. ISSN 1234-1150. 
  10. Wolfram Slupina: Prześladowania i represje Świadków Jehowy w Polsce w latach 1939-1945 oraz 1950-1989. W: Hans Hesse: „Najodważniejsi byli zawsze Świadkowie Jehowy”. Wrocław: Wydawnictwo A PROPOS, 2010, s. 285. ISBN 978-83-61387-21-3.
  11. Watchtower: Cała społeczność naszych braci. jw.org, 2001. [dostęp 2015-12-18].
  12. Watchtower. Świadectwo ich wiary. „Przebudźcie się!”, s. 16–19, 8 czerwca 1996. 
  13. Rocznik Świadków Jehowy 2004. Towarzystwo Strażnica, 2004, s. 6.
  14. Watchtower: Kongresy specjalne 2017. jw2017.org, 2016-10-01. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-12-25)].
  15. Watchtower: Kongresy międzynarodowe 2019. jw2019.org, 2018-08-08. [dostęp 2019-07-31].
  16. Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2017-01-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]