Świeca dymna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mała świeca dymna używana jako sygnał dla helikoptera ratunkowego

Świeca dymna – puszka zawierająca substancję dymotwórczą oraz urządzenie zapłonowe. Jest to artykuł pirotechniczny, którego zadaniem jest ograniczenie widoczności na danym terenie (zasłona dymna), dla maskowania, lub pozorowania pożaru (np. pojazdu)[1].

Małe świece dymne (do 1 kg, dymiące przez ok. 1,5 min) służą do maskowania pojedynczych żołnierzy; duże świece (15–100 kg, czas dymienia 15–20 min) – do maskowania dużych obiektów np. tyłowych. Najczęściej wykorzystuje się kilkukilogramowe świece średniej wielkości[1].

Morskie świece dymne mają możliwość pływania i służą do stawiania zasłon z powierzchni wody; mają mechanizm samozatapiający świecę, po końcu pracy[1]. Innym specjalnym rodzajem są świece dymu trującego, które oprócz dymu rozpraszają także bojowe środki trujące np. chloroacetofenon. Używane są częściej przez siły policyjne[1].

Wykorzystywana jest także w celach sygnalizacyjnych (np. kolorowa świeca dymna). Oprócz zastosowań wojskowych używa się też ich w ratownictwie (do sygnalizacji) lub w sporcie rekreacyjnym (m.in. paintballu).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Świeca dymna. W: Mała Encyklopedia Wojskowa. T. 3. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967, s. 296-297.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń. pod red. Marcina Kamlera. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 81. ISBN 83-01-13506-9.