Wersja ortograficzna: Świerże (powiat chełmski)

Świerże (powiat chełmski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wsi w gminie Dorohusk. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.
Artykuł 51°13′06″N 23°44′08″E
- błąd 39 m
WD 51°12'N, 23°40'E, 51°13'1.56"N, 23°44'7.01"E
- błąd 19889 m
Odległość 254 m
Świerże
wieś
Ilustracja
Kościół rzymskokatolicki św. Piotra i Pawła
Państwo  Polska
Województwo  lubelskie
Powiat chełmski
Gmina Dorohusk
Liczba ludności (2011) 811[1]
Strefa numeracyjna 82
Kod pocztowy 22-175[2]
Tablice rejestracyjne LCH
SIMC 0102924
Położenie na mapie gminy Dorohusk
Mapa konturowa gminy Dorohusk, u góry znajduje się punkt z opisem „Świerże”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko prawej krawiędzi nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Świerże”
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa konturowa województwa lubelskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Świerże”
Położenie na mapie powiatu chełmskiego
Mapa konturowa powiatu chełmskiego, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Świerże”
Ziemia51°13′06″N 23°44′08″E/51,218333 23,735556

Świerżewieś (dawniej miasto) w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie chełmskim, w gminie Dorohusk.

Wieś leży na lewym brzegu Bugu przy drodze wojewódzkiej nr 816 .

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Świerże[3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0102930 Komarówka część wsi
0102947 Mielniki[5] część wsi
0102953 Piasek część wsi
0102960 Wyzwolenie część wsi

Historia i demografia[edytuj | edytuj kod]

Świerże uzyskały lokację miejską przed 1455 rokiem[6]. Prawa miejskie posiadały do 19 listopada 1822 roku[7][8]. W latach 18671954 miejscowość była siedzibą władz gminy Świerże. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do ówczesnego województwa chełmskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego z 2011 roku, liczyła 811 mieszkańców[1] i była trzecią co do wielkości miejscowością gminy Dorohusk.

9 lipca 1863 roku w bitwie pod Świerżami stoczonej z Rosjanami, strona polska dowodzona przez majora Władysława Ruckiego, zmusiła wojska rosyjskie do wycofania się. Na miejscu bitwy znajduje się pomnik upamiętniający powstańców styczniowych.

Do 1938 roku w miejscowości stała drewniana cerkiew prawosławna, zburzona w wyniku akcji polonizacyjno-rewindykacyjnej. Pozostało po niej cerkwisko z krzyżem i kilkoma nagrobkami.

Atrakcje turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b GUS: Ludność – struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1270 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].data dostępu?
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013–02–15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2014–03–09]. 
  4. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  5. Mielniki 6.) wś, gm. Huszcza, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 327.
  6. Robert Krzysztofik, Lokacje miejskie na obszarze Polski. Dokumentacja geograficzno-historyczna, Katowice 2007, s. 76-77.
  7. Postanowienie Xsięcia Namiestnika Królewskiego Nr 6,590 z dn. 19 listopada 1822; wg Wykazu Miast w Królstwie Polskiem na wieyskie osady zamienionych od dn. 1 lutego 1820 r., to iest od daty ustanowienia Kommissyi dla Miast; w Aktach Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych (KRSW) nr 201, k. 44 w Archiwum Głównych Akt Dawnych w Warszawie (AGAD)
  8. Rodecki, F.B., 1830. Obraz jeograficzno-statystyczny Królestwa Polskiego. Drukarnia Antoniego Gałęzowskiego i Kompanii. Warszawa

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]