Żabia Przełęcz Wyżnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Żabia Przełęcz Wyżnia
Ilustracja
Od lewej: Żabi Koń, Żabia Przełęcz Wyżnia, Żabia Turnia Mięguszowiecka. Widok z Buli pod Rysami
Państwo  Polska
 Słowacja
Wysokość ok. 2315 m n.p.m.
Pasmo Karpaty, Tatry Wysokie
Sąsiednie szczyty Żabia Turnia Mięguszowiecka, Żabi Koń
Data zdobycia 12 września 1905 r.
Pierwsze wejście M. Bröske
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Żabia Przełęcz Wyżnia
Żabia Przełęcz Wyżnia
Ziemia49°10′42,8″N 20°04′42,2″E/49,178556 20,078389

Żabia Przełęcz Wyżnia (niem. Froschseescharte, słow. Vyšné Žabie sedlo, Východné Volovecké sedlo, węg.  Felső-Békástavi-csorba[1]), ok. 2315 m) – przełęcz w głównej grani Tatr usytuowana pomiędzy Żabim Koniem (Žabí Kôň, 2291 m) a Żabią Turnią Mięguszowiecką (Žabia veža, 2335 m), najbardziej na południowy wschód wysuniętą kulminacją Wołowego Grzbietu (Volí chrbát). Granie z obu sąsiednich turni nie spotykają się bezpośrednio, lecz zachodzą na siebie nieco przesunięte – grań Żabiej Turni Mięguszowieckiej jest odchylona na północ, a grań Żabiego Konia na południe[2].

Na północną stronę z Żabiej Przełęcyz Wyżniej opada do piargów w górnej części Kotła pod Rysami bardzo stromy, wąski i głęboko wcięty komin. Na południową stronę do Kotlinki pod Żabim Koniem z przełęczy opada prawie pionowa ściana. Wejścia na Żabią Przełęcz Wyżnią wiążą się na ogół z podjęciem prób zdobycia Żabiego Konia. Widok z przełęczy jest ograniczony[3].

Historia zdobycia[edytuj | edytuj kod]

Widok od południowej strony
Żabi Koń i komin opadający z przełęczy

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych [dostęp 2020-02-21] [zarchiwizowane z adresu 2006-09-24].
  2. a b Witold Henryk Paryski, Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VII. Żabia Przełęcz Wyżnia – Żabia Czuba, Warszawa: Sport i Turystyka, 1954
  3. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska, Bedeker tatrzański, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, ​ISBN 83-01-13184-5