Żabia Turnia Mięguszowiecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Żabia Turnia Mięguszowiecka
Ilustracja
Państwo  Polska
 Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 2335 m n.p.m.
Pierwsze wejście 1905
K. Bröske, S. Häberlein
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Żabia Turnia Mięguszowiecka
Żabia Turnia Mięguszowiecka
Ziemia49°10′42″N 20°04′38″E/49,178333 20,077222

Żabia Turnia Mięguszowiecka (niem. Froschseeturm, słow. Žabia veža, węg. Békás-tavi-torony, 2335 m) – szczyt tatrzański, położony w głównej grani, na granicy polsko-słowackiej, pomiędzy Żabim Koniem (Žabí Kôň, 2291 m) – rozdziela je Żabia Przełęcz Wyżnia (Vyšné Žabie sedlo, 2272 m) – a Wołową Turnią (Volia veža, 2373 m) – rozdziela je Żabia Przełęcz Mięguszowiecka (Východná volia štrbina, 2315 m)[1].

Żabia Turnia Mięguszowiecka należy do Wołowego Grzbietu (Volí chrbát) i jest najbardziej na południowy wschód wysuniętą jego kulminacją. Góruje nad Rybiego Potoku i Żabią Mięguszowiecką (Žabia dolina mengusovská), od której wzięła nazwę. W kierunku południowym odchodzi od niej boczna grań, oddzielająca Wołową Kotlinkę (Volia kotlinka) od Kotlinki pod Żabim Koniem (Kotlinka pod Žabím koňom), obydwie znajdują się w Dolinie Żabiej. W grani widoczna jest Tylkowa Turniczka (Tylkova vežička), oddzielona od szczytu Żabiej Mięguszowieckiej Turni wąską Tylkową Przełączką (Tylkova štrbina)[2].

Od strony północnej szczyt opada wysoką (ok. 350 m) ścianą, ograniczoną dwoma kominami schodzącymi z sąsiadujących z Żabią Turnią przełęczy. Od strony południowej natomiast turnia jest stosunkowo łatwo dostępna. Widok ze szczytu jest dość mało rozległy[3].

Północna ściana Żabiej Turni Mięguszowieckiej opada na wielki i piarżysty taras. Ma on deniwelację około 350 m, a jego boczne ograniczenie tworzą kominy opadające z Żabiej Przełęczy Wyżniej i Żabiej Przełęczy Mięguszowieckiej. W ścianie tej wyróżnia się trzy odrębne piętra. Dolne i górne jest urwiste i miejscami przewieszone, środkowe średnio strome, ale zbudowane z gładkich płyt, których duża część to lustra tektoniczne. Latem dają one możliwość wycofania się w na jedną lub drugą stronę, zimą natomiast stanowią poważny problem. Najbardziej stroma część ściany znajduje się bezpośrednio nad tymi płytami[2].

Od lewej: Żabi Koń, Żabia Przełęcz Wyżnia, Żabia Turnia Mięguszowiecka
Żabia Turnia Mięguszowiecka, Żabi Koń i Żabia Przełęcz ze szlaku słowackiego na Rysy
Widok z Doliny Żabiej Mięguszowieckiej

Taternictwo[edytuj | edytuj kod]

Niektóre drogi na Wołową Turnię są łatwe i dostępne dla przeciętnego turysty, jednak jest to dla turystów obszar zamknięty. Wołowa Turnia jest natomiast dopuszczona do uprawiania taternictwa. Cieszy się jednak małą frekwencją. Władysław Cywiński pisze: dobrowolnie chadzają tam tylko – będący w zdecydowanej mniejszości – taternicy nie obawiający się długich (?) podejść i skomplikowanych zejść. Często natomiast wspinają się na niej kursanci – z reguły bowiem taternicki kurs wspinaczkowy kończy się przejściem Filara Grońskiego[2].

Historia zdobycia

Pierwsze odnotowane wejścia:

Drogi wspinaczkowe
  1. Z Żabiej Przełęczy Mięguszowieckiej zachodnią granią; 0+ w skali UIAA, czas przejścia 15 min,
  2. Droga Świerza; III, 3 godz.,
  3. Prawym filarem (Heinrich-Mróx); VI, miejsce VII,
  4. Prawą częścią ściany (Droga Mączki); V+,
  5. Cena strachu (droga Marcisza); VI,
  6. Je t'aime VI/VI+, Ai, 8 godz. 30 min,
  7. Środkiem ściany; VI+, 5 godz.,
  8. Lewą częścią północnej ściany (droga Czok-Baranek); V, A1, 8 godz.,
  9. Północno-wschodnim filarem (Filarem Grońskiego); IV, 3 godz.,
  10. Lewą częścią północno-wschodniego filara (Rendez-vous); VI, 3 godz.,
  11. Wschodnią granią wprost; III, miejsce V+, 1 godz.,
  12. Z Żabiej Przełęczy Wyżniej przez Tylkową Przełączkę; 0+, 20 min,
  13. Z Żabiej Doliny Mięguszowieckiej; 0+, od szlaku na Rysy 1 godz. 30 min[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Witold Henryk Paryski, Zofia Radwańska-Paryska, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, ​ISBN 83-7104-009-1
  2. a b c d Władysław Cywiński, Wołowy Grzbiet. Przewodnik szczegółowy, tom 12, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2006, ​ISBN 83-7104-037-7
  3. a b Witold Henryk Paryski, Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VI. Cubryna – Żabia Turnia Mięguszowiecka, Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1952