Żywkowo (województwo warmińsko-mazurskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania


Artykuł 54°22′15.02″N 20°35′33.14″E
- błąd 0 m
WD 54°22'0.1"N, 20°34'59.9"E
- błąd 14 m
Odległość 798 m
Żywkowo
wieś
Ilustracja
Kapliczka greckokatolicka
Państwo  Polska
Województwo  warmińsko-mazurskie
Powiat bartoszycki
Gmina Górowo Iławeckie
Liczba ludności (2008) 30
Strefa numeracyjna 89
Kod pocztowy 11-220[1]
Tablice rejestracyjne NBA
SIMC 0474643
Położenie na mapie gminy wiejskiej Górowo Iławeckie
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Górowo Iławeckie
Żywkowo
Żywkowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Żywkowo
Żywkowo
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Żywkowo
Żywkowo
Położenie na mapie powiatu bartoszyckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bartoszyckiego
Żywkowo
Żywkowo
Ziemia54°22′15,02″N 20°35′33,14″E/54,370839 20,592539

Żywkowo (niem. Schewecken) – wieś w północnej Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, na terenie Natangii, w powiecie bartoszyckim, w gminie Górowo Iławeckie, przy granicy z Rosją. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa olsztyńskiego.

Jest to najpopularniejsza z polskich tzw. „bocianich wsi”. Odnotowuje się, że Żywkowo zamieszkuje ok. 160 bocianów białych w 42 gniazdach. Najwięcej bocianich gniazd (24) ma w swoim gospodarstwie Polskie Towarzystwo Ochrony Ptaków.

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Żywkowo[2][3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0474650 Grądzik kolonia
Bocianie gniazda
Wieża widokowa w gospodarstwie PTOP
Bociany białe na łące we wsi Żywkowo

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie na tym terenie zlokalizowana była wieś Seweke, zniszczona podczas wojen polsko-krzyżackich. Ponowne wzmianki pochodzą z 1785 roku. Około roku 1821 liczba mieszkańców wynosiła 44 osoby, do roku 1928 wzrosła do 54. Po II wojnie światowej miejsce wysiedlonych niemieckich mieszkańców zajęli ukraińscy przesiedleńcy z akcji „Wisła” i do dziś wieś zamieszkują ich potomkowie.

W 1983 r. we wsi było 14 budynków mieszkalnych ze 118 mieszkańcami. Wieś miała elektryczne oświetlenie ulic, funkcjonowało 21 indywidualnych gospodarstw rolnych, uprawiających łącznie 213 ha ziemi i hodujących 139 sztuk bydła (w tym 87 krów), 85 świń, 18 koni i 13 owiec. W tym czasie we wsi była świetlica i punkt biblioteczny.

Przy wsparciu wspólnoty greckokatolickiej i władz lokalnych w 2000 roku została ufundowana kapliczka greckokatolicka. Wzniesiono ją w centralnym miejscu wsi.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  3. GUS. Rejestr TERYT
  4. KSNG: Wykaz urzędowych nazw miejscowości i ich części (pol.). opublikowany [w:] Dz.U. z 2013 r. poz. 200 ze zmianami w Dz.U. z 2015 r. poz. 1636. [dostęp 2018-01-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bartoszyce. Z dziejów miasta i okolic. Wyd. drugie zmienione. Wyd. Pojezierze, Olsztyn 1987, 480 str., ​ISBN 83-7002-239-1​.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]