101 Dywizja Strzelców (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
101 Dywizja Piechoty Lekkiej
101 Dywizja Strzelców

101. leichte Infanterie-Division
101. Jäger-Division
Historia
Państwo  Niemcy
Sformowanie 10 grudnia 1940
Rozformowanie maj 1945
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk piechota
Podległość OKH
Skład patrz tekst

101 Dywizja Strzelców (niem. 101. Jäger-Division) – jedna z niemieckich dywizji strzelców. Utworzona została 10 grudnia 1940 r. pod Pragą na bazie kadr dostarczonych przez 35 Dywizję Piechoty. Początkowo nosiła nazwę 101 Dywizji Piechoty Lekkiej (101. leichte Infanterie-Division)[1], 6 lipca 1942 roku została przemianowana na 101 Dywizję Strzelców.

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • Generalleutnant Erich Marcks (od 10 grudnia 1940 do 26 lipca 1941, gdy został ciężko ranny),
  • Generalleutnant Josef Brauner von Haydringen (od 26 czerwca 1941),
  • Generalmajor Erich Diestel (od 11 kwietnia 1942),
  • Generalleutnant Emil Vogel (od 1 września 1942),
  • Generalleutnant dr. Walter Aßmann (od 12 lipca 1944 do końca)[2].

Skład[edytuj | edytuj kod]

  • 228. pułk strzelców
  • 229. pułk strzelców
  • 85. pułk artylerii
  • 101. batalion inżynieryjny
  • 101. batalion rozpoznawczy
  • 101. batalion niszczycieli czołgów
  • 101. batalion łączności
  • 101. batalion zapasowy
  • 101. dywizyjne oddziały zaopatrzeniowe
  • 101. batalion mułów jucznych

Szlak bojowy[edytuj | edytuj kod]

W 1941 roku dywizja walczyła na Ukrainie m.in. o Humań, Charków i Kijów. Później odpierała ofensywę zimową Sowietów i wiosną 1942 r. ponownie walczyła o Charków i pod Izium. Brała udział w walkach o Rostów nad Donem, kampanii kaukaskiej oraz odwrocie na Kubań. Pod koniec 1943 roku dostała przetransportowana nad dolny Dniepr i walczyła m.in. o Mikołajów. W marcu 1944 r. została okrążona z całą 1 Armią Pancerną na Ukrainie, przebiła się jednak na Karpaty i dotarła do Słowacji. Następnie skierowana została na południe, gdzie brała udział w odwrocie przez Węgry do Austrii. Resztki dywizji tworzące już słabą grupę bojową poddały się Amerykanom pod Rosenbergiem[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Samuel W. Mitcham jr.: Niemieckie siły zbrojne 1939-1945. Dywizje strzeleckie i lekkie. Ordre de Bataille. Warszawa: Belona S.A., 2010. ISBN 978-83-11-11655-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]