117 Eskadra Myśliwska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
117 Eskadra Myśliwska
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1926
Rozformowanie 1926
Dowódcy
Pierwszy kpt.pil. Stefan Berezowski
Organizacja
Dyslokacja Poznań Ławica
Rodzaj wojsk Lotnictwo
Podległość IV/3 dywizjon myśliwski

117 eskadra myśliwska (117 em) – pododdział lotnictwa myśliwskiego Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Eskadra została sformowana w 3 pułku lotniczym na Ławicy w oparciu o rozkaz Ministerstwa Spraw Wojskowych, Departament IV Żeglugi Powietrznej L.dz. 25 ŻP/tjn. Og.-Org. z 18 marca 1926. Wraz ze 118 eskadrą myśliwską utworzyła IV dywizjon myśliwski 3 plot[1].
Organizatorem i pierwszym dowódcą został kpt.pil. Stefan Berezowski. Wyposażenie stanowiły samoloty Spad 61 C1. Personel wywodził się z nadwyżek w innych eskadrach myśliwskich 3 pułku lotniczego[1].

117 eskadra myśliwska, nie osiągnąwszy zdolności ćwiczebnej, została rozwiązana rozkazem MSWojsk. Dep. IV Żeg. Pow. L.dz. 500/tjn. Og-Org. z 26 maja 1926. Personel i sprzęt został skierowany do innych jednostek myśliwskich 3 pułku lotniczego[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Pawlak 1989 ↓, s. 217.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]