12 Eskadra Wywiadowcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 12 Eskadry Wywiadowczej. Zobacz też: 12 Eskadra – stronę ujednoznaczniającą.
12 Eskadra Wywiadowcza
Ilustracja
Godło eskadry
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 13 kwietnia 1920
Rozformowanie marzec 1939
Tradycje
Kontynuacja 12 eskadra lotnicza
12 eskadra liniowa
Dowódcy
Pierwszy kpt. pil. Władysław Jurgenson
Ostatni por. pil. Wojciech Januszewicz
Organizacja
Rodzaj wojsk Wojska lotnicze
Podległość I dywizjon wywiadowczy

12 eskadra wywiadowczapododdział lotnictwa rozpoznawczego Armii Wielkopolskiej i Wojska Polskiego II RP.

Historia[edytuj | edytuj kod]

12 lutego 1919 roku na lotnisku Ławica w Poznaniu zorganizowana została 1 Wielkopolska eskadra polna. Eskadra posiadała sześć załóg i 7 samolotów poniemieckich. Pierwszym dowódcą został ppor. pil. Wiktor Pniewski.

14 marca pododdział skierowany został na front wschodni pod Przemyśl i operacyjnie podporządkowany dowódcy Grupy Wielkopolskiej, płk. Danielowi Konarzewskiemu. Wraz z 5 i 9 eskadrą wywiadowczą utworzyła II Grupę Lotniczą. W czerwcu zluzowana została przez 3 eskadrę wielkopolską i wróciła do Poznania. 20 września tego roku stacjonowała w Kisielewiczach, wchodząc w skład I Grupy Lotniczej.

Rozkazem z 13 kwietnia 1920 roku przemianowana została na 12 eskadrę wywiadowczą. Wzięła udział w walkach na froncie bolszewickim. 13 sierpnia znajdowała się na lotnisku mokotowskim w Warszawie. W tym czasie uzbrojona była w 6 poniemieckich samolotów rozpoznawczych różnych typów. Na mocy rozkazu z 18 stycznia 1921 roku eskadra stacjonowała w Wilanowie. W maju tego roku jednostka weszła w skład I dywizjonu wywiadowczego 1 pułku lotniczego w Warszawie. Wiosną 1925 jednostka przemianowana została na 12 eskadrę lotniczą[1]. Cztery lata później pododdział po raz kolejny przemianowany został na 12 eskadrę liniową. W marcu 1939 eskadra została rozformowana, a jej personel wcielony został do 215 dywizjonu bombowego.

Wypadki lotnicze[edytuj | edytuj kod]

  • 15 grudnia 1919 podczas wykonywania zadania bojowego zginął ppor. pil. Teofil Krzywik[2].
  • 10 maja 1920 w walce powietrznej zestrzelony został kpt. Jurgenson, który dostał się do niewoli, a obserwator pchor. Tadeusz Dzierzbowski do kraju powrócił dopiero po zawarciu rozejmu[3].
  • 13 sierpnia 1920 wykonując lot bojowy zginął ppor. pil. Henryk Kazanecki, a jego obserwator ppor. Jerzy Roszkowski został ciężko ranny[3].
  • 22 września 1920 wykonując zadanie bojowe zginął sierż. pil. Antoni Katarzyński, a ciężko ranny został obserwator ppor. Kazimierz Szczepański[3].
Schemat zmian organizacyjnych eskadry
Nazwy jednostki i daty sformowania, przeformowań i rozformowania
II 1919 1 Wielkopolska eskadra polna 1920 12 eskadra wywiadowcza 1925 12 eskadra lotnicza 1929 12 eskadra liniowa III 1939

Dowódcy eskadry[edytuj | edytuj kod]

  • ppor. pil. Wiktor Pniewski
  • por. obs. Maksymilian Kowalewski (2 I – 3 III 1920)
  • kpt. pil. Władysław Jurgenson (3 III – † V 1920)
  • por. Witold Rutkowski cz.p.o. (V – VI 1920)
  • por. obs. Maksymilian Kowalewski (VI 1920 – 1921)
  • por. pil. Władysław Chramiec (1921–1922)
  • kpt. pil. Aleksander Łaguna (1922 – VII 1923)
  • kpt. pil. Franciszek Rudnicki (VII 1923 – V 1924)
  • kpt. obs. Konstanty Koziełło (V 1924 – IX 1925)
  • kpt. SG pil. Mateusz Iżycki (IX 1925 – VIII 1927)
  • kpt. dypl. SG Franciszek Haberek (VIII 1927 – VI 1928)
  • kpt. pil. Stanisław Skarżyński (VI 1928 – I 1930)
  • por. obs. Marian Sukniewicz (1 II – 25 IV 1930)
  • kpt. obs. Edward Młynarski (25 IV 1930 – 30 IX 1933)
  • kpt. dypl. pil. Jan Koźmiński (30 IX 1933 – 22 XI 1934)
  • kpt. obs. Marian Sukniewicz (22 XI 1934 – 13 VI 1935)
  • kpt. pil. Juliusz Dziewulski (13 VI 1935 – 6 VI 1937)
  • kpt. pil. Stanisław Leszczyński (6 VI 1937 – XI 1938)
  • kpt. obs. Fidelis Łukasik (XI 1938 – III 1939)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]