12 Pułk Piechoty Obrony Krajowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 12 Pułku Piechoty Obrony Krajowej. Zobacz też: inne pułki piechoty noszące numer „12”.
12 Pułk Piechoty Obrony Krajowej Čáslav
12. Landwehrinfanterieregiment Časlau
Historia
Państwo  Austro-Węgry
Sformowanie 1 maja 1889
Rozformowanie 1917
Nazwa wyróżniająca Čáslav
Tradycje
Kontynuacja Pułk Strzelców Nr 12
Dowódcy
Pierwszy płk Karl Rieger
Działania zbrojne
I wojna światowa
Organizacja
Dyslokacja Čáslav
Rodzaj sił zbrojnych c. k. Obrona Krajowa
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 26 Dywizji Piechoty OK

12 Pułk Piechoty Obrony Krajowej Čáslav (LIR Časlau Nr 12) – pułk piechoty cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej.

Historia pułku[edytuj | edytuj kod]

1 maja 1889 roku został sformowany Czeski Pułk Piechoty Obrony Krajowej Nr 12 (niem. Böhmisches Landwehr-Infanterie-Regiment Nr. 12)[1][2].

Okręg uzupełnień Obrony Krajowej Čáslav (niem. Časlau) na terytorium 9 Korpusu[2].

Kolory pułkowe: trawiastozielony (grasgrün), guziki srebrne z numerem „12”.

W latach 1903–1914 pułk stacjonował w Časlau i wchodził w skład 51 Brygady Piechoty Obrony Krajowej należącej do 26 Dywizji Piechoty Obrony Krajowej[3][4].

W lipcu 1914 roku skład narodowościowy pułku: 87% – Czesi[5].

W czasie I wojny światowej pułk walczył z Rosjanami w 1914 i 1915 roku w Galicji. Żołnierze pułku są pochowani m.in. na cmentarzach wojennych nr: 167 w Ryglicach, 314 w Bochni, 60 w Magurze oraz 71 w Łosiach.

11 kwietnia 1917 roku oddział został przemianowany na Pułk Strzelców Nr 12 (niem. Schützenregiment Nr 12, SchR. Nr. 12).

Komendanci pułku[edytuj | edytuj kod]

  • ppłk / płk Karl Rieger (1889[1] – 1 XI 1896 → stan spoczynku w stopniu tytularnego generała majora[6])
  • płk Anton Kapin (1896 - 1897 → stan spoczynku)
  • płk Emanuel Müller von Eck (1897 – 1903 → komendant 52 Brygady Piechoty Obrony Krajowej)
  • płk Gabriel von Trost (1903 – 1904 → stan spoczynku, 8 I 1900 mianowany tytularnym generałem majorem[7])
  • płk Adolf Haczek (Hatschek) (1905 – 1 IV 1907 → stan spoczynku, 17 XII 1910 mianowany tytularnym generałem majorem[8])
  • płk Vinzenz Baar (1907 – 1 V 1911 → stan spoczynku, 10 VI 1912 mianowany tytularnym generałem majorem[9])
  • płk Oskar Esch (1911 – 1914[2])

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]