12 Pułk Ułanów Podolskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 12 Pułku Ułanów Podolskich. Zobacz też: 12 Pułk Ułanów.
12 Pułk Ułanów Podolskich
Ilustracja
odznaka 12 puł
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1919
Rozformowanie 1947
Tradycje
Święto 19 grudnia, 7 maja
Nadanie sztandaru 2 lutego 1923
11 listopada 1945
Rodowód 12 Pułk Ułanów
Kontynuacja 12 Batalion Rozpoznawczy
12 Batalion Dowodzenia
Dowódcy
Pierwszy płk Józef Tokarzewski
Ostatni ppłk Leon Fudakowski
Działania zbrojne
wojna polsko-bolszewicka
bitwa pod Samhorodkiem (5 VI 1920)
bitwa pod Kosmowem (12 września 1920)
bitwa pod Międzyrzeczem
(23 września 1920)
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Białokrynica
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk kawaleria
Podległość 1 Dywizja Jazdy (1920)
Wołyńska BK (1939)
Odznaczenia
Ag virtuti.jpg
Porucznik 12 Pułku Ułanów Podolskich; Antoni Zaremba, 1921 r.

12 Pułk Ułanów Podolskich (12 puł) – oddział kawalerii Wojska Polskiego II RP.

Rodowód[edytuj | edytuj kod]

Rodowód 12 pułku Ułanów Podolskich wywodzi się z epoki Księstwa Warszawskiego. 8 czerwca 1809 powstał 5 pułk Jazdy Francusko-Galicyjskiej dowodzonej przez pułkownika Gabriela Rzyszczewskiego. Po włączeniu wojsk Francusko-Galicyjskich do Armii Polskiej 5 pułk został przemianowany na 12 pułk ułanów używając na pamiątkę barw czerwono-biało-niebieskich.

Ponowne odtworzenie pułku nastąpiło w czasie powstania listopadowego. Oddziały partyzanckie połączone z wojskami regularnymi tworzyły w Czabiszkach 12 pułk ułanów. Na dowódcę 26 maja 1830 został wyznaczony major ks. Jan Giedroyć. W końcowej fazie walk powstańczych pułk wziął udział w bitwie pod Powendeniami i Nowym Miastem Żmudzkim, gdzie dowódca pułku otrzymał 3 rany postrzałowe w wyniku czego zmarł. Wkrótce oddziały zostały okrążone i rozbrojone.

II Rzeczpospolita[edytuj | edytuj kod]

Kresowa BK w 1938

Po raz trzeci w swojej historii pułk odrodził się w czasach II Rzeczypospolitej w lutym 1919. Zawiązkiem pułku był wydzielony 9 grudnia 1917 z 1 pułku kirasjerów Gwardii Rosyjskiej (tzw. „żółtych”) oddział jazdy. Dołączyły do niego inne oddziały jazdy dowodzone przez Polaków. Powstała 1 Chorągiew Kirasjerów Polskich z dowódcą podrotmistrzem Antonim Czudowskim (wraz z nimi inni podrotmistrze, m.in. Włodzimierz Kownacki), która po połączeniu z Polakami wydzielonymi z 11 Dywizji Kawalerii rosyjskiej została przemianowana na I dywizjon pułku kirasjerów polskich[1]. Po całkowitym naborze jednostka została przemianowana na 2 pułk strzelców konnych 17 stycznia 1918[2]. Następnie dokonano kolejnych zmian nazwy jednostki: 7 marca 1918 na 5 pułk ułanów, 20 kwietnia 1918 na 7 pułk ułanów, nowym dowódcą został wówczas płk Henryk Kuncman[3]. W miejscu kwaterowania zaczęły pogarszać się stosunki z ludnością ukraińską. 14 kwietnia pod wsią Kanawą Ukraińcy zabili dowódcę pułku[4].

10 czerwca 1918 nastąpiła powolna likwidacja pułku na żądanie austriackich wojsk okupacyjnych. Podczas walk o Lwów w 1918 Naczelny Wódz zarządził sformowanie oddziału ochotniczego jazdy. Z 7 pułku ułanów III Korpusu Polskiego sformował się oddział nazwany Szwadronem Jazdy Województwa Warszawskiego Odsieczy Lwowa, broniący później we Lwowie rogatki Żółkiewskiego i wsi Zboiska. W Warszawie powstał nowy szwadron, z którego po walce powstał dywizjon z rtm. Zygmuntem Rudnickim na czele. 19 lutego 1919 nadano nazwę 12 pułku Odsieczy Lwowa[5] z nowym dowódcą płk. Józefem Tokarzewskim. 7 maja 1919 pułk dostał sztandar ufundowany przez państwo Władysławowstwo Belina-Brzozowskich, ziemian z Podola. Matką chrzestną sztandaru była Maria z Ostrowskich Władysławowa Brzozowska. Matką Pułku nazwano ks. Izabelę Radziwiłłową, która ufundowała dla pułku szable nazwane „Radziwiłłówkami”, orzełki z liczbą „12” i nowe ułanki. 9 maja 1919 wyruszył na front Małopolski Wschodni wydzielony dywizjon złożony z dwóch szwadronów, którymi dowodził mjr Rudnicki. Dywizjon zdobył Borysław, Bolechów. Nastąpiła zamiana dowódcy dywizjonu – nowym dowódcą został rtm. Antoni Szuszkiewicz. Dywizjon wszedł w skład 3 Brygady Jazdy. Jako jednostka posuwająca się na czele zdobył Mokrą Wolę. Przy pomocy 2 pułku ułanów miejscowość Lachowce, a z pomocą baterii 3 dak zdobył miasto Zasław. Za oswobodzenie miasta mieszkańcy ufundowali „pułkowi” pamiątkowy proporzec, który przekazał dowódcy pułku płk. Józefowi Tokarzewskiemu gen. Jan Sawicki. 25 października 1919 pułk uzyskał oficjalny tytuł Ułanów Podolskich[6], a od 27 października do 10 lutego wziął udział w zajmowaniu Pomorza oraz zaślubinach z morzem.

Koszary 12 puł w roku 2009
Białokrynica koszary5.jpg
Białokrynica koszary1.jpg
Białokrynica koszary3.jpg
Białokrynica koszary2.jpg
Białokrynica koszary4.jpg

W kampanii przeciw Rosji Sowieckiej w 1920 pułk działał pod rozkazami gen. Sawickiego w 3 Brygadzie Jazdy. Pułk zdobył wsie: Fedorówkę, Slipczyce, Białą Cerkiew. W składzie 3 Brygady Jazdy wziął udział w bitwach pod Bereźną, Rohoźną, Samhorodkiem, Ozierną. W obronie Śnieżnej podczas krwawej szarży został ciężko ranny dowódca płk Józef Tokarzewski. Dowódcą został powtórnie mjr Rudnicki. Następne bitwy pułk stoczył pod Wernyhorodkiem, Białopolem, Czerwoną, Równem. Pułk walczył w ramach wielu brygad. Po reorganizacji pułku z powodu wyszczuplenia stanu do 100 szabel nastąpiła zmiana dowódcy. Nowym dowódcą został ppłk Stanisław Szantyr. Wkrótce po błędzie dowódczym został usunięty z funkcji, a obowiązki objął rtm. Szuszkiewicz. 12 sierpnia powstała zreorganizowana 1 Dywizja Jazdy, w której w składzie 6 BJ pod dowództwem płk. Konstantego Plisowskiego znalazł się 12 pułk Ułanów Podolskich wraz z doborowymi pułkami kawalerii – 1 pułkiem Ułanów Krechowieckich i 14 pułkiem Ułanów Jazłowieckich. W pierwszym dniu istnienia dywizja stoczyła bój pod Radziechowem, gdzie wyróżnił się pułk. Nastąpiła kolejna zmiana dowódcy. Funkcję objął mjr Zbigniew Brochwicz-Lewiński. Jednak w czasie zdobywania wzgórza nr 265 (Żółtańce) okupionego wieloma rannymi i zabitymi prowadząc pułk do szarży został ciężko ranny. Na miejsce rannego dowódcy wyznaczono rtm. 9 pułku ułanów, Tadeusza Bora-Komorowskiego. Pułk wziął udział w bitwie pod Komarowem. W walkach został ranny dowódca rtm. Komorowski. Dowodził pułkiem 9 dni. Na jego miejsce wyznaczony został rtm. Tadeusz Dziewicki, oficer 1 pułku ułanów. W pościgu za konną Armią Budionnego pułk zdobył miejscowość Łaszczów. W walce o Kmiczyn został ranny rtm. Dziewicki i ponownie obowiązki przejął Szuszkiewicz. Pułk zdobył Modryn. Dowództwo objął płk. Mikołaj Koiszewski. Pułk zdobył Wojmin. W bitwie pod Ołyką wziął udział 1, 2 i 4 szwadron.

W latach międzywojennych pułk stacjonował w Białokrynicy pod Krzemieńcem. W 1921 r. oddział został wyłączony ze składu VI Brygady Jazdy i podporządkowany dowódcy II Brygady Jazdy wraz z 19 pułkiem ułanów, 21 pułkiem ułanów i 2 dywizjonem artylerii konnej. W okresie II Rzeczypospolitej zmarli żołnierze pułku byli chowani w Krzemieńcu na Cmentarzu Kałantyr na przedmieściu Syczówka.

2 lutego 1923 r. nastąpiło wręczenie nowego sztandaru przez marszałka J. Piłsudskiego. Fundatorem był adiutant pułku, stary Podolak rtm. Michał Grocholski. Od 1923 r. wprowadzono innowacje. Zmieniono datę święta pułkowego z 19 grudnia na 7 maja, rocznicę wręczenia pierwszego sztandaru. Odszedł dowódca płk Koiszewski. Nowym dowódcą został najstarszy oficer płk Zygmunt Rudnicki nazwany później „Papą”. W 1924 r. II Brygada Jazdy została przemianowana na 2 Samodzielną Brygadę Kawalerii. 13 listopada 1926 r. dowództwo brygady objął płk dypl. Władysław Anders i sprawował je do wiosny 1937 r. W 1929 r. dowódcą pułku został podpułkownik Rudolf Rupp z 2 pułku Szwoleżerów Rokitniańskich. W 1931 r. nowym dowódcą został ppłk dypl. Bronisław Rakowski, legionista. W 1935 r. poczet sztandarowy wziął udział w pogrzebie marszałka Piłsudskiego. W 1936 r. nastąpiła zmiana na stanowisku dowódcy pułku. Został nim ppłk Andrzej Kuczek. 1 kwietnia 1937 r. 2 Samodzielna Brygada Kawalerii została przemianowana na Kresową Brygadę Kawalerii, a jej dowództwo objął płk Marian Przewłocki, który do czasu awansu na generała brygady występował w barwach pułku.

Pułk walczył w składzie Wołyńskiej BK
Bitwa mokra 1939.png
Bitwa lomianki 1939.png

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Pułk w kampanii wrześniowej[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Kampania wrześniowa.

W czasie mobilizacji pułk dostał rozkaz zmiany przynależności. Został włączony w skład Wołyńskiej Brygady Kawalerii pod dowództwem płk. dypl. Juliana Filipowicza.

W Wołyńskiej Brygadzie Kawalerii wziął udział we wrześniu 1939 w bitwach pod Mokrą, w lasach Łobodna, pod Cyrusową Wolą, Cyganką. Na rozkaz dowódcy pułku ppłk. Andrzeja Kuczka sztandar został wycofany z pierwszej linii frontu i przetransportowany do koszar w Białokrynicy. Po dotarciu wieści o napaści na Polskę wojsk sowieckich, rano 17 września 1939 r. postanowiono przemieścić sztandar do Rumunii, celem zabezpieczenia i przechowania. W dniu 19 września rano, pod Złoczowem, pojawiły się w zasięgu wzroku osób konwojujących konno sztandar, przemieszczające się patrole i oddziały sowieckie. Rtm. Jan Chojnacki, aby uniknąć odebrania, zbezczeszczenia i profanacji sztandaru przez bolszewików, podjął decyzję o spaleniu sztandaru, co uczynił w obecności wachm. Stanisława Brzozowskiego i plut. Pawła Romańczuka. Część pułku pod dowództwem mjr. Juniewicza wzięła udział w bitwie pod Łomiankami. W październiku resztki pułku skapitulowały. Nazwisko dowódcy ppłk. Kuczka wymieniono na liście zamordowanych w Starobielsku.

W Wołyńskiej Brygadzie Kawalerii walczył 1 szwadron pułku pod Komarowem i Krasnobrodem. Oddzielne oddziały rozproszonego pułku wzięły udział w obronie Warszawy.

Za kampanię wrześniową pułk został odznaczony orderem Virtuti Militari[7].

W Polskich Siłach Zbrojnych[edytuj | edytuj kod]

Zalążkiem 12 pułku Ułanów Podolskich w 2 Korpusie był Szwadron Przyboczny Dowódcy PSZ[8]. W ZSRR dowódcą został rtm. Czesław Florkowski. W styczniu 1942 szwadron wraz z armią wyjechał do Taszkentu. 13 kwietnia 1942 z uwagi na zwiększony stan przemianowany na dywizjon z tytułem „Oddział przyboczny PSZ”. W dniu 5 sierpnia rozkazem nr L.dz. 45/tjn./42 Dowódcy PSZ w ZSRR przemianowany został na Dywizjon Rozpoznawczy Dowództwa Armii. W dniu 17 października dywizjon zmienił nazwę na 12 pułk kawalerii pancernej. W maju 1943 r. pułk został przydzielony do 3 Dywizji Strzelców Karpackich i na mocy rozkazu dowódcy APW nr L.dz.1408/tjn/43 z dnia 4 maja 1943 roku otrzymał nazwę 12 Podolski Pułk Rozpoznawczy, a w grudniu nastąpiła ostateczna zmiana w nazwie na 12 pułk Ułanów Podolskich Z dniem 6 maja 1947 rozwiązany został 12 pułk Ułanów Podolskich. Na wielkim zjeździe 7 maja 1947 zostało powołane do życia Koło Żołnierzy 12 Pułku Ułanów Podolskich. 11 listopada 1966 roku nadano pułkowi Order Virtuti Militari[9]

Ułani Podolscy[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy pułku
Zastępcy dowódcy pułku
II zastępcy dowódcy pułku - kwatermistrzowie
Inni oficerowie pułku

Obsada personalna w 1939 roku[edytuj | edytuj kod]

Obsada personalna i struktura organizacyjna w marcu 1939 roku[17][a]:

  • dowódca pułku – ppłk Andrzej Kuczek
  • I zastępca dowódcy – mjr Józef Juniewicz
  • adiutant – rtm. Jan Kanty Zbroski[b] *
  • naczelny lekarz medycyny – kpt. lek. Stefan Rettinger
  • lekarz weterynarii – kpt. Eugeniusz Hoffman
  • II zastępca dowódcy (kwatermistrz) – mjr Karol Rudnicki
  • oficer mobilizacyjny – mjr Lucjan Wygonowski
  • zastępca oficera mobilizacyjnego – por. adm. (kaw.) Stefan Smolski
  • oficer administracyjno-materiałowy – por. Stanisław Kazimierz Brzeziński
  • dowódca szwadronu gospodarczego – rtm. Jan Kanty Zbroski (*)
  • oficer gospodarczy – por. int. Emil Ignacy Jahn
  • oficer żywnościowy – rtm. adm. (kaw.) Edward Lachowicz
  • dowódca plutonu łączności – por. Michał Szrek
  • dowódca plutonu kolarzy – vacat
  • dowódca plutonu ppanc. – por. Eugeniusz Michał Sierosławski (*)
  • dowódca 1 szwadronu – por. Leon Będkowski
  • dowódca plutonu – ppor. Włodzimierz Jerzy Tabaka
  • dowódca 2 szwadronu – p.o. por. adm. (kaw.) Romuald Michał Traichel
  • dowódca plutonu – ppor. Mirosław Dziekoński
  • dowódca 3 szwadronu – rtm. Jerzy Hollak
  • dowódca plutonu – ppor. Jerzy Dobrzeniecki
  • dowódca 4 szwadronu – rtm. Włodzimierz Cucjiew
  • dowódca plutonu – ppor. Józef Czulak
  • dowódca szwadronu km – p.o. por. Eugeniusz Michał Sierosławski (*)
  • dowódca plutonu – ppor. Kazimierz Florkowski
  • dowódca szwadronu zapasowego – rtm. Jan Chojnacki
  • zastępca dowódcy – vacat
  • odkomenderowany – rtm. Olgierd Jan Suryn
  • na kursie – rtm. Antoni Kropielnicki
  • w więzieniu – por. Bolesław Rawa

Kawalerowie Virtuti Militari[edytuj | edytuj kod]

Żołnierze pułku odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari za wojnę 1918-1920[20][21]. Gwiazdką przy nazwisku oznaczono żołnierzy odznaczonych dekretem Naczelnego Wodza L.dz. 3386[22].

  1. płk Henryk Kuncman
  2. płk Józef Tokarzewski
  3. płk Mikołaj Antoni Koiszewski*
  4. mjr Włodzimierz Kownacki*
  5. rtm. SG Kazimierz Czerwiński
  6. rtm. Antoni Szuszkiewicz
  7. rtm. Tadeusz Komorowski
  8. rtm. Jan Sobański
  9. rtm. Julian Bolesław Zbrowski*
  10. ś.p. rtm. Stefan Hahn*
  11. rtm. Adolf Medyna
  12. por. Witold Jabłoński
  13. ś.p. por. Mateusz Szuszkiewicz*
  14. por. Zygmunt II Miłkowski*
  15. por. Jerzy Deskur*
  16. por. Mateusz Iżycki*
  17. ś.p. ppor. Stefan de Latour*
  18. ppor. Michał Grocholski*
  19. ppor. Remigiusz Grocholski
  20. ppor. Mieczysław Tachler*
  21. ppor. Chryzant Rajmund Karol Dunin-Borkowski[c] *
  22. ś.p. pchor. Marian Wasiutyński*
  23. wachm. Jan Jastrzębski*
  24. chor. Aleksander Jakubowicz
  25. wachm. Stanisław Ładziński*
  26. wachm. Jerzy Wojciechowski*
  27. plut. Józef Pożak*
  28. plut. Zygmunt Stefański*
  29. plut. Adam Ciechoński*
  30. plut. Józef Czerwiński*
  31. kpr. Władysław Goworowski*
  32. kpr. Jan Nowicki*
  33. kpr. Józef Kurowicki*
  34. kpr. Stanisław Czarnecki*
  35. kpr. Kazimierz Maciejewski*
  36. st. uł. Aleksandr Napieraj*
  37. st. uł. Stanisław Konowrocki*
  38. uł. Jan Kowalski*
  39. uł. Jan Podgórski*

Symbole pułkowe[edytuj | edytuj kod]

Sztandar pułku
Orzełek, odznaka i proporczyk
Sztandar
 Osobny artykuł: Polskie sztandary wojskowe.

Pierwszy sztandar został spalony w 1939 roku[24].

11 listopada 1945 roku w Cingali generał dywizji Władysław Anders, w imieniu prezydenta RP, wręczył pułkowi sztandar ufundowany przez Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii. Rodzicami chrzestnymi sztandaru byli: Janina Bielińska, żona podpułkownika Adama Bielińskiego, i generał brygady Mateusz Iżycki, którego na ceremonii reprezentował dowódca 318 Dywizjonu Myśliwsko-Rozpoznawczego Gdańskiego, kapitan pilot Zbigniew Moszyński[25].

Na głównej stronie płata sztandaru umieszczono szachownice lotnicze, znak polowy pilota i odznakę oficera technicznego. Na odwrotnej, pośrodku motywu krzyża kawalerskiego, znalazł się wizerunek Matki Boskiej Ostrobramskiej[26].

Obecnie sztandar eksponowany jest w Instytucie Polskim i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie[27].

Odznaka pamiątkowa

28 lutego 1922 roku Minister Spraw Wojskowych generał porucznik Kazimierz Sosnkowski zatwierdził odznakę pamiątkową 12 Pułku Ułanów[28]. Odznaka o wymiarach 39x39 mm ma kształt czarno emaliowanego krzyża maltańskiego nałożonego na złocone promieniste słońce nawiązujące do herbu Podola. Między ramionami krzyża umieszczono dwa proporczyki w barwach amarantowo granatowych z białym paskiem i 2 patki amarantowo granatowe. Odznaka dwuczęściowa, wykonana w srebrze, emaliowana[29].

Barwa

Prop 12pul.png Proporczyk amarantowo-granatowy z białym wąskim paskiem pośrodku

Otok amarantowy.png Otok amarantowy[30]

Spod 1psk.png Szasery ciemnogranatowe, lampasy amarantowe, wypustka amarantowa

Prop dow 12pulpng.png proporczyk dowództwa w 1939

Prop 1szw 12pul.png proporczyk 1 szwadronu w 1939

Prop 2szw 12pul.png proporczyk 2 szwadronu w 1939

Prop 3szw 12pul.png proporczyk 3 szwadronu w 1939

Prop 4szw 12pul.png proporczyk 4 szwadronu w 1939

Prop 5szwckm 12pul.png proporczyk 5 szwadronu ckm w 1939

Prop plutlaczn 12pul.png proporczyk plutonu łączności w 1939

Dziedzictwo tradycji pułku[edytuj | edytuj kod]

Tablica pamiątkowa

12 batalion rozpoznawczy Ułanów Podolskich ze Szczecina, przejął tradycje pułku i jego barwy. 7 maja 1997 dokonano wręczenia sztandaru batalionowi, a na jego płacie umieszczono Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari zdjęty z historycznego sztandaru 12 Pułku Ułanów.

W związku z rozformowaniem 12 batalionu rozpoznawczego Ułanów Podolskich, 21 grudnia 2010 r. batalion pożegnał swój sztandar, który został przekazany do Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. 22 lutego 2011 r. Decyzją Nr 51/MON z dnia 22 lutego, 12 batalion dowodzenia przyjął wyróżniającą nazwę „Ułanów Podolskich oraz przejął dziedzictwo tradycji m.in. 12 pułku Ułanów Podolskich i 12 batalionu rozpoznawczego Ułanów Podolskich

  • W Częstochowie, w roku 1990, powstała 12 Częstochowska Drużyna Kawalerii Harcerskiej, która po nawiązaniu kontaktów z Kołem Krajowym i Kołem Londyńskim skupiających żołnierzy 12 pułku Ułanów Podolskich uzyskała zgodę do zdobywania imienia 12 pułku Ułanów Podolskich, które uzyskała w roku 1991.
  • W Szczecinie 25 kwietnia 1997 powstało stowarzyszenie: Klub Kawaleryjski im. 12 pułku Ułanów Podolskich, którego pierwszym prezesem został Marek Magowski. Klub wniósł wielki wkład w organizację uroczystości przekazania 16 br barw i tradycji 12 pułku Ułanów Podolskich. Ojcem chrzestnym sztandaru wręczonego 12 batalionowi Ułanów Podolskich 7 maja 1997 został były żołnierz 16 br kpt. rez. Cezary Ćwil.
Odznaka pamiątkowa
  • W Chicago, w roku 2000, powstał 12 pułk Ułanów Podolskich, który jest grupą rekonstrukcyjną, członkiem WWII Living History Regiment Society w USA. Nie jest organizacją paramilitarną, lecz grupą miłośników historii wojskowości, a zwłaszcza historii Polskich Sił Zbrojnych z okresu II wojny światowej.
  • W Szczecinie, w roku 2001, 12 Szczeciński Wędrowniczy Krąg Kawaleryjski „Ułani”, noszący od 1990 do 2001 roku imię 8 pułku ułanów x. Józefa Poniatowskiego uzyskał imię 12 pułku Ułanów Podolskich.
  • W Szczecinie od 2004 istnieje przy Kole Żołnierzy 12 pułku Ułanów Podolskich Sekcja Rekonstrukcji Historycznej.
  • Od 2007 podjęły współpracę z Kołem Żołnierzy 12 pułku Ułanów Podolskich kolejna Drużyna Harcerska: – 19 Drużyna Harcerska „Modrzewie” z Telatyna i 25 Szczecińska Jeździecka Drużyna Harcerska „CELT” im. Białych Kurierów ze Szczecina.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[18].
  2. Gwiazdką oznaczono oficera, który pełnił jednocześnie więcej niż jedną funkcję[19].
  3. W kwietniu 1929 minister spraw wojskowych, na podstawie odpisu świadectwa urodzenia, sprostował nazwisko i imię rtm. Chryzanta Borkowskiego z 18 puł z „Chryzant Borkowski” na „Chryzant Rajmund Karol Dunin-Borkowski”[23].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Turkiewicz 1928 ↓, s. 5.
  2. Turkiewicz 1928 ↓, s. 5–6.
  3. Turkiewicz 1928 ↓, s. 6.
  4. Bagiński 1921 ↓, s. 390.
  5. Turkiewicz 1928 ↓, s. 12.
  6. Turkiewicz 1928 ↓, s. 13.
  7. Zarządzenie gen. W Andersa z 11 listopada 1966 r. Instytut Polski i Muzeum im. gen Sikorskiego w Londynie, sygn. A XII 77.
  8. Smaczny 1989 ↓, s. 171–173.
  9. Krzystek i Żak 1997 ↓, s. 168.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 50 z 29 grudnia 1920 roku, s. 1440.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 53 z 5 czerwca 1924 roku, s. 310.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 53 z 5 czerwca 1924 roku, s. 311.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 91.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 69 z 1 listopada 1923 roku, s. 731.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 174.
  16. Krzysztof Szczypiorski. Zarys dziejów 7 Pułku Ułanów Lubelskich im. gen. Kazimierza Sosnkowskiego. „Rocznik Mińsko-Mazowiecki”. Z. 2, s. 70, 1994. 
  17. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 697.
  18. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VI.
  19. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VIII.
  20. Turkiewicz 1928 ↓, s. 29.
  21. Ułani Podolscy 1991 ↓, s. 376.
  22. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922 roku, s. 6.
  23. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 27 kwietnia 1929 roku, s. 153.
  24. Satora 1990 ↓, s. 208–210.
  25. Ułani Podolscy 1991 ↓, s. 305-310.
  26. Murgrabia 1990 ↓, s. 45.
  27. Murgrabia 1990 ↓, s. 123.
  28. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 9 z 28 lutego 1922 roku, poz. 135.
  29. Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 185.
  30. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 6 z 24 lutego 1928 roku, poz. 66.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]