14 Batalion Saperów (LWP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
14 Batalion Saperów
66 batalion saperów
Ilustracja
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944 i 1957
Rozformowanie 1957
Tradycje
Kontynuacja 66 Batalion Saperów
Dowódcy
Pierwszy mjr Bazyli Celajew
Organizacja
Numer JW 2726[a]
Dyslokacja Międzyrzecz[1]
Kostrzyn nad Odrą
Rodzaj wojsk Wojska inżynieryjne
Podległość 5 Saska Dywizja Piechoty[1]
Przemarsze i walki
Batalion walczył w składzie 5 DP
Operacja luzycka.png
Cmentarz komunalny w Gubinie – groby saperów, którzy zginęli podczas rozminowywania miasta.
Rozlokowanie 5 DPanc w 1989
Kostrzyn – w tych koszarach stacjonował batalion 5 SDPanc[b]
Proporczyk
Proporczyk 14 bsap awers.jpg
Proporczyk 14 bsap rewers.jpg

14 Batalion Saperów (14 bsap) – samodzielny pododdział wojsk inżynieryjnych ludowego Wojska Polskiego.

Sformowany w miejscowości Nowa Berezyna (okolice Żytomierza) na podstawie rozkazu dowódcy 1 Armii Polskiej w ZSRR nr 0130 z 5 lipca 1944 jako jednostka 5 Saskiej Dywizji Piechoty.

Przysięgę żołnierze batalionu złożyli 22 października 1944 w Trzebieszowie.

Skład etatowy[edytuj | edytuj kod]

Etat 04/506

  • Dowództwo i sztab
  • 3 x kompanie saperów
    • 3 x pluton saperów
    • drużyna zaopatrzenia
  • kwatermistrzostwo
    • magazyn techniczny
    • drużyna gospodarcza

Razem:

żołnierzy – 254 (oficerów – 33, podoficerów – 44, szeregowych – 177)

sprzęt:

  • samochody – 3
  • łodzie MN – 1

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

W końcu stycznia 1945 rozminowywał Warszawę, a w lutym Łódź. Zabezpieczał przemarsz oraz działania bojowe swojej dywizji na terenie Łużyc i podczas forsowania Nysy. Szlak bojowy zakończył w Czechosłowacji w ramach operacji praskiej.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Po wojnie batalion stacjonował w Wędrzynie[2]. Po zakończeniu działań wojennych jednostka przystąpiła do rozminowywania i oczyszczania terenów w rejonach: Słubic, Sulechowa, Sulęcina, Świebodzina, Międzyrzecza, Skwierzyny i Gorzowa Wlkp. W połowie lipca 1945 r. batalion został wsparty kompanią niemieckich jeńców saperów w sile 90 ludzi. Minerzy niemieccy ulegali częstym wypadkom. Po analizie okazało się, że znaczna ilość Niemców nie była saperami. Woleli jednak rozminowywać, niż siedzieć w niewoli. W pododdziałach przeprowadzono szkolenie i zajęcia instruktażowe z zakresu przeszukiwania i unieszkodliwiania min. Instruktorami szkolenia byli podoficerowie niemieccy. Saperami bezpośrednio kierowali oficerowie i podoficerowie niemieccy. Dowódcami pododdziałów byli Polacy[3]. W późniejszych latach rozminowywała tereny w rejonach Kostrzyna nad Odrą, w Gubinie (tzw. Góra Śmierci), Krośnie Odrzańskim, Międzychodzie, Wschowie, Poznaniu i Kościanie. W 1947 roku część batalionu wzięła udział w walkach z oddziałami UPA w Bieszczadach w ramach Grupy Operacyjnej ″Wisła″. Wydzielony pododdział w czasie tych działań niszczył wykryte bunkry, usuwał miny i torował drogi.

Batalion saperów 5 Saskiej Dywizji Pancernej[edytuj | edytuj kod]

W 1977 roku tradycje i numer batalionu saperów 5 Saskiej Dywizji Piechoty przejął kostrzyński 66 batalion saperów 5 Saskiej Dywizji Pancernej[4]

Dowódcy batalionu[edytuj | edytuj kod]

  • mjr Bazyli Celajew
  • kpt. Jan Gozdek[5]
  • Julian Wenda[6]
  • Tadeusz Adamczyk[6]
  • Romuald Łukomski[6]

Dowódcy 66 batalionu saperów:

  • mjr Józef Janek (był w 1956)[7]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP nr 053/Org. z 30.3.1946 roku
  2. Zdjęcie wykonano po rozwiązaniu jednostek Wojska Polskiego w garnizonie Kostrzyn

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kajetanowicz ↓, s. 428.
  2. Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960 .... s. 429.
  3. Zdzisław Barszczewski: Przywrócone życiu. Rozminowanie ziem Polski. s. 262 - 265.
  4. Rozkaz nr Pf-12/MON z 28 lipca 1977 roku
  5. Zdzisław Barszczewski: Przywrócone życiu..... s. 292.
  6. a b c Wojska inżynieryjne LWP 1945-1979 s. 323
  7. Nalepa 1992 ↓, s. 86.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Juliusz Malczewski, Roman Polkowski: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 4, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego: formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek inżynieryjno-saperskich, drogowych i chemicznych. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970.
  • Edward,Jan Nalepa: Pacyfikacja zbuntowanego miasta. Wojsko Polskie w czerwcu 1956 r. w Poznaniu w świetle dokumentów wojskowych. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1992. ISBN 83-11-07959-5.
  • Paweł Piotrowski: Śląski Okręg Wojskowy: przekształcenia organizacyjne, 1945-1956. Warszawa: Wydawnictwo TRIO: Instytut Pamięci Narodowej, 2003. ISBN 83-88542-53-2.
  • Franciszek Kaczmarski, Stanisław Soroka: Wojska inżynieryjne LWP w latach 1945-1979. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej - Warszawa 1982. ​ISBN 83-11-06710-4
  • Zdzisław Barszczewski: Przywrócone życiu. Rozminowanie ziem Polski. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona, 1998. ISBN 83-11-08751-2.