Wersja ortograficzna: 155 Pułk Piechoty (1939)

155 Pułk Piechoty (1939)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

ö

Ten artykuł dotyczy 155 Pułku Piechoty okresu II RP. Zobacz też: 155 Pułk Piechoty – stronę ujednoznaczniającą.
155 Pułk Piechoty
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Dowódcy
Pierwszy ppłk Stanisław Kwapniewski
Organizacja
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 45 Dywizja Piechoty

155 Pułk Piechoty (Rezerwowy) – pułk piechoty Wojska Polskiego okresu II RP, przeznaczony dla 45 Dywizji Piechoty.

Pułk nie istniał w czasie pokoju. Utworzony w II rzucie mobilizacji powszechnej, nie skoncentrowany w całości.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

155 pułk piechoty rezerwowy formowany na podstawie planu mobilizacyjnego "W" w ramach II rzutu mobilizacji powszechnej dla 45 Dywizji Piechoty Rezerwowej. Pułk mobilizowany przez jednostki z terenu DOK nr V i X. dowództwo pułku, pododdziały poza batalionowe oraz I batalion zmobilizowane w Tarnowie przez 16 pułk piechoty w terminie X+4. II batalion w Samborze w 6 pułku strzelców podhalańskich w terminie X+3, III batalion w Jarosławiu przez 3 pułk piechoty legionów w terminie X+3[1].

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Po zmobilizowaniu z uwagi na nie skoncentrowanie 45 DP rez. każdy pułk, batalion i dywizjon walczyły w składzie innych jednostek. 155 pp rez. bez II i III batalionu wszedł w skład 24 DP. Batalion II/155 pp rez. wszedł w skład improwizowanej Podgrupy "Drohobycz" ppłka L. Dudka Grupy "Stryj". Batalion III/155 pp rez. wszedł w skład improwizowanej Grupy "Jarosław" ppłka Jana Wójcika[2].

II batalion 155 pułku piechoty po zmobilizowaniu w koszarach Samborze z uwagi na zagrożenie ataków lotniczych przemaszerował do wsi Kulczyce. Ze względu na zniszczenie linii kolejowej, batalion pozostał w Samborze[3]. Po otrzymaniu informacji o przerwaniu frontu, batalion ten na rozkaz ppłka Mieczysława Pretscha, 9 września obsadził południowo wschodni brzeg Dniestru na odcinku pomiędzy Kulczycami, a Kornalowicami. Nocą 11/12 września po zajęciu przez oddziały niemieckiej grupy "Schörner" z 1 Dywizji Górskiej Sambora, ppłk Pretsch nakazał wycofać się batalionowi do Stryja. Dowódca batalionu kpt. J. Rutkowski nie wycofał batalionu 12 września i prowadził potyczki ogniowe z podchodzącymi do rzeki czołówkami niemieckimi. 12/13 września wycofał batalion wzdłuż Dniestra do Wołoszy, a 16 września osiągnął Delawę niedaleko Drohobycza. W Delawie wszedł w skład Grupy "Drohobycz" ppłka Ludwika Dudka. Z uwagi na uzyskanie informacji o przebijaniu się Frontu Południowego gen. broni Sosnkowskiego w kierunku południowo wschodnim, II/155 pp otrzymał rozkaz natarcia o świcie 17 września na Sambor. Nocą 16/17 września został przewieziony koleją do stacji Dublany i o godz. 6.00 uderzył na miejscowość Horodyszcze obsadzoną przez oddziały niemieckich 5 Dywizji Pancernej i 57 Dywizji Piechoty. Energiczne natarcie batalionu zaskoczyło niemiecką obronę i początkowo przyniosło powodzenie. Z uwagi na dysproporcję sił i brak wsparcia artylerii natarcie batalionu po kilkugodzinnym boju załamało się i wykrwawiło batalion, został rozproszony. Śmiertelnie ranny został dowódca batalionu kpt. Rutkowski, wielu żołnierzy poległo i zostało rannych, wśród nich dowódca 4 kompanii por. S. Król. Resztki batalionu wycofały się w kierunku Drohobycza. Z uwagi na wkroczenie wojsk sowieckich resztki II batalionu na rozkaz dowódcy Grupy "Stryj" gen. S. Dębińskiego wycofały się na południe i 21 września przekroczyły granicę polsko-węgierską na południe od Klimca[4].

Skład[edytuj | edytuj kod]

  • dowództwo pułku
    • dowódca pułku – ppłk Stanisław Witold Kwapniewski
    • I adiutant pułku - kpt. Mieczysław Jerzy Kaczmarczyk[5]
    • II adiutant pułku - ppor. rez. Józef Walenty Kaczmarczyk[5]
    • oficer łączności por. Walenty Szytuła [5]
    • kwatermistrz - kpt. Stanisław Ryczek[5]
    • dowódca kompanii gospodarczej - ppor. rez. Jan Adolf Kusznik[5]
    • dowódca kompanii zwiadu - ppor. Jerzy Jan Lis[5]
    • dowódca kompanii przeciwpancernej - ppor. rez. Stanisław Marian Majcher[5]
  • I batalion piechoty – mjr Wilhelm Stanisław Polek
    • adiutant batalionu -ppor. Mariusz Jan Kwiatkowski[5]
    • dowódca 1 kompanii strzeleckiej - ppor. rez. Józef Michał Kuraś[5]
    • dowódca 2 kompanii strzeleckiej - ppor. Marian Zieliński[5]
    • dowódca 3 kompanii strzeleckiej – por. Leonard Stanisław Królak[6]
    • dowódca 1 kompanii ckm - por. Władysław Franciszek Różański
  • II batalion piechoty – kpt. Jan Rutkowski
    • dowódca 4 kompanii strzeleckiej - por. Stanisław Król[7]
    • dowódca 5 kompanii strzeleckiej - por. rez. Jan Początek[6]
    • dowódca 6 kompanii strzeleckiej - por. rez. Edward Rudolf Hess[6]
    • dowódca 2 kompanii ckm - por. Józef Tadeusz Żyjewski[5]
  • III batalion piechoty – mjr Tadeusz Zarzycki
    • dowódca 7 kompanii strzeleckiej - ppor. rez. Kazimierz Rutka[6]
    • dowódca 8 kompanii strzeleckiej - por. Feliks Babula[5]
    • dowódca 9 kompanii strzeleckiej - ppor. rez. Stanisława Gwozdecki [6]
    • dowódca 3 kompanii ckm - ppor. rez. Kazimierz Serwas [6]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rybka i Stepan 2010 ↓, s. 43, 60, 151.
  2. Dalecki 2009 ↓, s. 416, 427, 431.
  3. Dymek 2019 ↓, s. 268-269.
  4. Osiński 1996 ↓, s. 46-47.
  5. a b c d e f g h i j k l Wesołowski i Zawadzki 2020 ↓, s. 48.
  6. a b c d e f Kryska-Karski i Barański 1973 ↓, s. 9.
  7. Dalecki 2009 ↓, s. 398.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Czesław Grzelak, Henryk Stańczyk, Kampania polska 1939 roku. Początek II wojny światowej, Oficyna Wydawnicza Rytm, Warszawa, 2006, ​ISBN 83-7399-169-7​.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota 1939-1945. Zeszyt 14. Londyn: Polish Institute, 1973.
  • Ryszard Dalecki: Armia "Karpaty" w wojnie 1939 roku, wydanie III. Rzeszów: Wydawnictwo Libra, 2009. ISBN 978-8389183-47-7.
  • Andrzej Wesołowski, Tadeusz Zawadzki: 45 Dywizja Piechoty Rezerwowa. seria: Wielka Księga Piechoty Polskiej tom nr 47. Warszawa: Edipresse Polska S.A., 2020. ISBN 978-83-8164-330-6.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny "W" i jego ewolucja. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Adiutor, 2010. ISBN 978-83-86100-83-5.
  • Robert Osiński: 6 pułk strzelców podhalańskich. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1996, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej. Zeszyt nr 40. ISBN 83-85621-85-7.
  • Przemysław Dymek: 22. Dywizja Piechoty Górskiej (2. Dywizja Górska) 1921-1939 tom I. Poznań: Wydawnictwo PIU Geopertus, 2019. ISBN 978-83-951987-4-8.