15 Wileński Batalion Strzelców

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
15 Wileński Batalion Strzelców
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1943
Rozformowanie 1947
Nazwa wyróżniająca Wileński
Tradycje
Rodowód 15 pułk piechoty
Organizacja
Dyslokacja Modena (II 1946)[1]
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 5 Wileńska Brygada Piechoty

15 Wileński Batalion Strzelców „Wilków” (15 bs) - pododdział piechoty Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Historia batalionu[edytuj | edytuj kod]

Batalion został sformowany 25 października 1942 roku, w obozie Khánaqín, w Iraku, w składzie 4 Brygady Strzelców. Jednostka została zorganizowana na bazie 15 pułku piechoty „Wilków”, według etatów brytyjskich.

W marcu 1943 roku 15 batalionu „Wilków” został podporządkowany dowódcy 5 Wileńskiej Brygady Piechoty, a w jego struktury włączony 12 Batalion Strzelców.

Po wojnie batalion, będąc w składzie wojsk okupacyjnych, pełnił między innymi służbę wartowniczą. W lutym 1946 ochraniał obiekty wojskowe i komunikacyjne w rejonie Modena[2].

5 września 1946 roku w Bari, w dniu Święta Batalionowego, ks. kapelan Ludwik Żmikowski poświęcił urnę 15 Wileńskiego Batalionu Strzelców „Wilków” z ziemią z pobojowisk w Italii z lat 1944-1945. Urna „została ufundowana na wieczną rzeczy pamiątkę przez żołnierzy Batalionu z dobrowolnych składek. Urnę wykonał według projektu por. Bohdana Mintowt-Czyża, żołnierza tegoż Baonu – prof. Giuseppe Mazzoli z Bolonii”. 3 sierpnia 1952 roku, w trakcie dorocznego Zjazdu Koła Żołnierzy „Wilków” urna została uroczyście przekazana „Instytutowi Historycznemu”. W akcie przekazania urny stwierdzono, że ma być ona przechowywana do „czasu odzyskania niepodległości Polski, po czym zgodnie z wolą fundatorów” miała być „umieszczona po wieczne czasy jako votum dziękczynne w kaplicy Najświętszej Panny Marii Ostrobramskiej w Wilnie”[3].

Obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy batalionu
Zastępcy dowódcy batalionu
  • mjr Leon Gnatowski (do 17 V 1944)
  • kpt. Jan Dragan (17 V - 15 VII 1944)
  • kpt. Władysław Kaniowski (15 VII - 4 VIII 1944)
  • kpt. Stanisław Faliszewski (od VIII - 18 X 1944)
  • kpt. Józef Polkowski[6]

Organizacja batalionu[edytuj | edytuj kod]

  • kompania dowodzenia
    • pluton łączności
    • pluton saperów
    • pluton gospodarczy
  • cztery kompanie strzeleckie
    • poczet dowódcy
    • trzy plutony strzeleckie
      • trzy drużyny strzelców
      • sekcja moździerzy
  • kompania wsparcia
    • pluton moździerzy
    • pluton rozpoznawczy (13 carierów)
    • pluton przeciwpancerny (działa 6-funtowe)

Batalion etatowo liczył 39 oficerów i 744 szeregowych. Posiadał 55 samochodów

Irak 5 kres dp.png Irak cmentarze.png IIkp italia.png M Cassino 7.png Ancona 1944.png Bitwa o Bolonie 1945.PNG

Odznaka batalionu[edytuj | edytuj kod]

Zatwierdzona rozkazem dowódcy 2 Korpusu nr 114 z 6 września 1945 roku.

Wykonana w srebrze; wymiary 32 x 28 mm. Posiada formę głowy wilka widzianej z boku. Noszona na berecie po lewej stronie, w odległości 5 cm od orzełka na podkładce sukiennej lub plastykowej w kolorach granatowo - żółtym[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Żak 2014 ↓, s. 125.
  2. Żak 2014 ↓, s. 144.
  3. Urna 15 Wileńskiego Batalionu Strzelców „Wilków” z ziemią z pobojowisk w Italii z lat 1944-1945, Biuletyn Informacyjny Sekretariatu Kół Oddziałowych nr 32, Londyn sierpień 1952 roku, s. 15.
  4. Tadeusz Panecki, 2 Korpus Polski w bitwie o Monte Cassino z perspektywy półwiecza załącznik str. 239, 1994.
  5. Suchcitz (red.) 2012 ↓, s. 592.
  6. Suchcitz (red.) 2012 ↓, s. 539.
  7. Partyka 1997 ↓, s. 80.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wojciech Narębski: Działania 5 Wileńskiej Brygady Piechoty podczas kampanii włoskiej 1944-45. Bydgoszcz: Towarzystwo Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej, 2005. ISBN 83-87865-49-4.
  • Jan Partyka: Odznaki i oznaki PSZ na Zachodzie 1939-1945. Wojska Lądowe. Rzeszów: Wydawnictwo Libri Ressovienses, 1997. ISBN 83-902021-9-0.
  • Jakub Żak: Nie walczyli dla siebie. Powojenna odyseja 2 Korpusu Polskiego. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2014. ISBN 978-83-7399-621-2.
  • 5 Dywizja Piechoty w dziejach oręża polskiego. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks", 1997. ISBN 83-87103-20-9.
  • Andrzej Suchcitz (red.): 5 Kresowa Dywizja Piechoty Zarys dziejów. Londyn: Fundacja Pomocy Wdowom, Sierotom i Inwalidom 5 Kresowej Dywizji Piechoty, 2012. ISBN 978-0-9559724-0-9.
  • Tadeusz Panecki (red.): 2 Korpus Polski w bitwie o Monte Cassino z perspektywy półwiecza. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08291-X.