184 Pułk Piechoty (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 184 Pułku Piechoty II RP. Zobacz też: inne pułki piechoty noszące numer „184”.
184 Pułk Piechoty
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Tradycje
Rodowód 84 pułk Strzelców Poleskich
Dowódcy
Pierwszy mjr Józef Edmund Żeleski
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 60 Dywizja Piechoty

184 Pułk Piechoty (184 pp) – improwizowany w trakcie kampanii wrześniowej oddział piechoty Wojska Polskiego.

Pułk walczył w kampanii wrześniowej na szlaku bojowym Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie”.

Formowanie i działania pułku[edytuj | edytuj kod]

Po mobilizacji powszechnej z pozostałych w Pińsku pododdziałów 84 pułku piechoty dowódca Okręgu Korpusu nr IX nakazał utworzyć dwubatalionowy 184 rezerwowy pułk piechoty. Na jego dowódcę mianowany został mjr Józef Edmund Żeleski. Pułk wszedł w skład doraźnie zorganizowanej Dywizji Piechoty „Kobryń”. Zgodnie z zadaniem 184 pułk piechoty miał obsadzić pozycje na Kanale Królewskim między Kobryniem a Horodecznem[1].

28 września, po likwidacji zgrupowania „Kobryń” i utworzeniu 60 Dywizji Piechoty, pułk wszedł w jej struktury[2]. 3 października znajdował się w odwodzie dywizji. W jego ugrupowaniu znajdowała się dwudziałowa bateria 100 mm haubic kpt. Nowakowskiego. 5 października pułk walczył z niemieckim 66 zmotoryzowanym pułkiem piechoty. Działania w rejonie cmentarza w Turzystwie i kościoła w Woli Gułowskiej nie przyniosły powodzenia. Dopiero wzmocnienie natarcia siłami batalionu ze 179 pułku piechoty doprowadziło do opanowania zajmowanych przez nieprzyjaciela obiektów. Zwycięstwo okupione było dużymi stratami i wieczorem 5 października pułk został wycofany do południowej części lasu nadleśnictwa Adamów[2].

Decyzja gen. Franciszka Kleeberga przerwała bitwę pod Kockiem. Zgodnie z rozkazem dowódcy SGO „Polesie”, pułk złożył broń broń w Czarnej[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nawrocki 2002 ↓, s. 26.
  2. a b c Nawrocki 2002 ↓, s. 43.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mirosław Barczyński: 30 Dywizja Piechoty 1918 – 1939. Biała Podlaska: Oficyna Wydawnicza „Donatech”. Muzeum Okręgowe w Białej Podlaskiej, 1996. ISBN 83-903827-7-6.
  • Antoni Nawrocki: 84 pułk Strzelców Poleskich. Pruszków: Oficyna Wydawnicza Ajaks, 2002, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej. ISBN 83-88773-28-3.