18 Dywizja Strzelców

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 18 Dywizji Strzelców RFSRR. Zobacz też: 18 Dywizja Piechoty - inne dywizje piechoty z numerem 18.
18 Dywizja Strzelców
Historia
Państwo  Rosyjska FSRR
Działania zbrojne
wojna domowa w Rosji
wojna polsko-bolszewicka
Organizacja
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 4 Armia

18 Dywizja Strzelcówzwiązek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.

3 sierpnia 1920 dywizja ta została rozbita przez polskie oddziały grupy płk. Łuczyńskiego na południowy zachód od Łomży. Polacy wzięli wówczas ok. 500 jeńców, 6 dział i 400 wozów taborowych wraz ze sprzętem.

17 sierpnia 1920 dywizja bez powodzenia walczyła w okolicach Płońska, po czym nastąpił odwrót wojsk bolszewickich trwający aż do 25 sierpnia.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Skład na dzień 1 sierpnia 1920[1]:

  • dowództwo dywizji
  • 52 Brygada Strzelców
    • 154 pułk strzelców
    • 155 pułk strzelców
    • 156 pułk strzelców
    • dywizjon artylerii
  • 53 Brygada Strzelców
    • 157 pułk strzelców
    • 158 pułk strzelców
    • 159 pułk strzelców
    • dywizjon artylerii
  • 54 Brygada Strzelców
    • 160 pułk strzelców
    • 162 pułk strzelców
    • dywizjon artylerii
  • dywizjon kawalerii

W tym dniu dywizja posiadała 8000 „bagnetów”, 220 „szabel”, 135 karabinów maszynowych, 24 3-calowe armaty dywizyjne wz. 1902, 16 innych dział[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Sikorski 2015 ↓, zał. 10.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Łukomski, Bogusław Polak, Mieczysław Wrzosek, Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920, Koszalin 1990.
  • Władysław Sikorski: Nad Wisłą i Wkrą. Studium do polsko-rosyjskiej wojny 1920 roku (reprint). Warszawa: Wydawnictwo 2 Kolory Sp.z o.o., 2015. ISBN 978-83-64649-16-5.