19 Batalion Zapasowy (Oficerski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

19 Batalion Zapasowy (Oficerski) (19 bzap.) – pododdział piechoty Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Formowanie i organizacja[edytuj | edytuj kod]

Powracający ze szpitali, domów ozdrowieńców oraz z odkomenderowań i szkoleń oficerów bez stałego przydziału, dotychczas gromadzono w Ośrodkach Zapasowych i Legii Oficerskiej. Wszyscy ci oficerowie przebywający w Armii Polskiej na Wschodzie, a kwalifikujący się do służby w jednostkach 2 Korpusu Polskiego, postanowiono zgrupować w jednym miejscu. W tym celu w dniu 15 stycznia 1944 roku w miejscowości Yibna w Palestynie w ramach Ośrodka Uzupełnień Piechoty sformowano z nadwyżek oficerów 19 Batalion Zapasowy Oficerski w składzie dowództwo batalionu i dwóch kompanii oficerskich o zmiennym stanie. Pododdział ten istniał do dnia 19 lutego 1944 roku, następnie funkcjonował pod zmienioną nazwą „Rezerwa Oficerska” i podporządkowana dowództwu 7 Dywizji Zapasowej/Piechoty. 19 Batalion/Rezerwa Oficerska stacjonowała w rejonie Bazy 2 Korpusu Polskiego w rejonie San Domenico, przez cały okres pobytu 7 DP we Włoszech[1].

Żołnierze batalionu[edytuj | edytuj kod]

Dowództwo batalionu/rezerwy oficerskiej w okresie styczeń-kwiecień 1944[1]:

  • ppłk Franciszek Janusz – dowódca
  • mjr Edward Harner – zastępca dowódcy
  • mjr Franciszek Borkowski – dowódca 1 kompanii
  • mjr Jan Rękorajski – dowódca 2 kompanii

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 17. Londyn: 1974.