19 Pułk Piechoty (LWP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 19 Pułku Piechoty ludowego Wojska Polskiego. Zobacz też: inne pułki piechoty noszące numer 19.
19 Pułk Piechoty
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Rozformowanie 1944
Organizacja
Dyslokacja Lublin
Zamość
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Piechota

19 Pułk Piechoty (19 pp) – oddział piechoty ludowego Wojska Polskiego.

Pułk był formowany dwukrotnie, latem i jesienią 1944 roku, w oparciu o sowiecki etat Nr 04/501 pułku strzelców gwardii.

Po raz pierwszy organizacja jednostki została podjęta w trzeciej dekadzie sierpnia 1944 roku w Lublinie, w koszarach byłego 8 Pułku Piechoty Legionów. Tam została rozlokowana grupa organizacyjna kierowana przez podpułkownika Jana Kiślickiego, wyznaczonego na dowódcę pułku. 20 sierpnia 1944 roku Naczelny Dowódca Wojska Polskiego wydał rozkaz Nr 8 nakazujący sformowanie 2 Armii. Rozkaz ten sankcjonował utworzenie 31 Pułku Piechoty w składzie 7 Dywizji Piechoty. Pomimo tego jednostka formowana była, jako 19 Pułk Piechoty. 1 września 1944 roku grupa organizacyjna została skierowana do folwarku Białka, gdzie kontynuowała proces formowania. 7 września 1944 roku Naczelny Dowódca WP wydał rozkaz Nr 19 o przywróceniu starej numeracji pułków piechoty. Na mocy tego rozkazu 19 Pułk Piechoty został przemianowany na 31 Pułk Piechoty. 14 października 1944 roku pułk opuścił Białkę i pomaszerował na Podlasie. Opuszczone kwatery zajął 24 Pułk Piechoty.

Po raz drugi 19 Pułk Piechoty rozpoczęto formować w październiku 1944 roku w rejonie Zamościa, w składzie 12 Dywizji Piechoty (numer poczty polowej 52158). Na dowódcę pułku został wyznaczony podpułkownik Jan Kusznarew. 1 listopada 1944 roku zalążek pułku liczył 273 żołnierzy, w tym 24 oficerów, 7 podoficerów i 242 szeregowców. Stanowiło to 9,6% stanu etatowego. 15 listopada 1944 roku została podjęta decyzja o zaniechaniu formowania 3 Armii, a tym samym 19 pp. Do końca listopada jednostka została rozformowana, a żołnierze w większości wcieleni do 10 DP i 10 BAC.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Organizacja i działania bojowe Ludowego Wojska Polskiego w latach 1943-1945. Wybór materiałów źródłowych, tom I, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1958
  • Leonard Ratajczyk, Z dziejów 12 Dywizji Piechoty 1944-1947 r., Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 2 (38), Warszawa 1966
  • Stanisław Bilski, 7 Łużycka Dywizja Piechoty. Formowanie, szkolenie. Sierpień - grudzień 1944 r., Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 2 (46), Warszawa 1968