1 Brygada Artylerii Pieszej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
1 Brygada Artylerii Pieszej
Historia
Państwo  Królestwo Polskie
Dowódcy
Pierwszy Antoni Płonczyński
Organizacja
Dyslokacja Grójec
Rodzaj wojsk Artyleria
Żołnierz artylerii pieszej

1 Brygada Artylerii Pieszej - jednostka artylerii Wojska Polskiego Królestwa Kongresowego.

Skład organizacyjny i obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

dowództwo brygady - Grójec

Dowódca brygady

pułkownik Antoni Płonczyński

1 kompania pozycyjna[1] - Kozienice

dowódca 1 kompanii pozycyjnej:
pułkownik Jan Lepige

1 kompania lekka - Grójec

dowódca 1 kompanii lekkiej
pułkownik Płonczyński Antoni

2 kompania lekka[1] - Radom

dowódca 2 kompanii lekkiej
pułkownik Ignacy Walewski (do 1826)
kapitan Franciszek Łapiński (1826-1831)

Dowódcą artylerii pozycyjnej i lekkiej był generał brygady Jakub Redel.

W 1822 r., na krótko przed wydaleniem, przydział do 1 kompanii pozycyjnej otrzymał Józef Bem (wówczas w stopniu kapitana)[2]

Mundur[edytuj | edytuj kod]

Kurtka mundurowa, kroju piechoty, zielona z wyłogami, kołnierzem i rękawami czarnymi, z wypustkami pąsowymi i czarną patką na rękawach, guziki żółte metalowe z wyobrażeniem granatu z płomieniem, pod nim dwie skrzyżowane lufy armatnie[3]. Naramienniki sukienne z wyciętymi cyframi l lub 2 i podłożone żółtym. suknem

Lejbiki zielone z czarnym kołnierzem, wypustkami pąsowymi na kołnierzu i rękawach, guziki mundurowe, naramienniki jak przy kurtce[3].

Spodnie zimowe sukienne zielone z wypustką pąsową; latem czechczery. Płaszcze szare z kołnierzem czarnym, wypustką pąsową z naramiennikami. Kaszkiet z pomponem i kordonami czerwonymi, podpinka metalowa żółta z granatem, orzeł z białej blachy, pod nim dwie lufy armatnie[3].

Furażerka zielona z czarnym lampasem i trzema pąsowymi wypustkami[3]. Felcechy z czerwonymi pomponami. Wszystkie lederwerki biało kredowane. Na patrontaszu granat metalowy żółty o trzech płomieniach[3].

Ubiór oficerów podobny do ubioru oficerów piechoty pełniących służbę konno z uwzględnieniem kolorów artylerii konnej. Osiodłanie i czaprak kroju jak dla oficerów piechoty, pełniących służbę konno. Kolor sukna zielony, galony złote po ich brzegach, wypustki pąsowe[3]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Korzon, Gembarzewski i Rogowa 1923 ↓, s. 373.
  2. Rocznik Wojskowy Królestwa Polskiego na rok 1822, Warszawa, s. 151.
  3. a b c d e f Bronisław Gembarzewski: Wojsko Polskie - Królestwo Polskie 1815-1830. s. 144.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]