21 Batalion Piechoty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
23 Batalion Piechoty
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Organizacja
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 7 Brygada Piechoty

21 Batalion Piechoty (21 bp) – pododdział piechoty Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Zwiększone po bitwie o Monte Cassino zapotrzebowanie na wyszkolonych żołnierzy-specjalistów w szeregach walczących oddziałów spowodowało zwiększenie bazy szkoleniowej. Na podstawie rozkazu dowódcy 2 Korpusu Polskiego od dnia 21 czerwca do 6 lipca 1944 roku, w składzie 7 Brygady Piechoty 7 DP w San Basilio utworzono 21 Batalion Piechoty w składzie; dowództwo batalionu, kompania dowodzenia i 4 kompanii strzeleckich[1]. Zadaniem batalionu było szkolenie uzupełnień specjalistów dla piechoty i prowadzenie szkolenia podstawowego dla oddziałów pozadywizyjnych 2 KP, których to ochotników pozyskiwano z Obozu Przejściowego Jeńców "Jolanda". 21 Batalion jesienią i zimą 1944 r. szkolił żołnierzy z zakresu podstawowego dla tworzonego 2 Batalionu Komandosów, rozbudowywanych jednostek artylerii, broni pancernych i kawalerii pancernej[2]. Przed ofensywą wiosenną 1945 roku t.j. bitwy o Bolonię cały 21 batalion piechoty 9 kwietnia 1945 r. został przegrupowany do Forli, a potem w okolice Bolonii do 2 maja 1945 r. przekazuje cały stan szeregowych walczącym na froncie batalionom, a kadra 21 maja powróciła do San Basilio i ponownie odtworzyła cały stan batalionu[1]. W okresie pobytu we Włoszech batalion szkolił żołnierzy w swoich szeregach, pełnił funkcje okupacyjne oraz prowadził sukcesywną demobilizację żołnierzy. W okresie od września do grudnia 1946 roku został przetransportowany do Wielkiej Brytanii, gdzie prowadził dalszą demobilizację oraz przystosowywał żołnierzy do życia w cywilu. Został rozwiązany w kwietniu 1947 roku[3]

Żołnierze batalionu[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy batalionu

  • ppłk Sylwester Krassowski (6 VII - 1 VIII 1944)[4]
  • mjr Antoni Piotrowski[1]

Zastępcy dowódcy batalionu

  • mjr Antoni Piotrowski[4]
  • kpt. Zygmunt Waligórski[1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Kryska-Karski i Barański 1974 ↓, s. 50.
  2. Gera 2018 ↓, s. 66-67.
  3. Gera 2018 ↓, s. 67.
  4. a b Gera 2018 ↓, s. 66.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 17. Londyn: 1974.
  • Grzegorz Gera. Ze znakiem Czerwonego Gryfa. Skrót dziejów 7. Dywizji Piechoty. „Militaria. Wydanie Specjalne: ilustrowany magazyn wojskowy”. nr 63 5/2018, 2018. Lublin: Kagero Publishing. ISSN 2450-7334.