2S3 Akacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
2S3 Akacja
Ilustracja
2S3 Akacja
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Typ pojazdu samobieżna haubicoarmata
Trakcja gąsienicowa
Załoga 6[1]
Dane techniczne
Silnik 1 x silnik wysokoprężny V12 chłodzony cieczą
o mocy 520 KM (388 kW )
Transmisja mechaniczna
Długość 8,4 m[1]
Szerokość 3,2 m[1]
Wysokość 2,8 m[1]
Prześwit 0,4 m[1]
Masa bojowa: 27 000 kg[1]
Moc jedn. 18,9 KM/t
Osiągi
Prędkość 62 km/h[1]
Zasięg 500 km (po drodze)[1]
Pokonywanie przeszkód
Rowy (szer.) 3,00 m
Ściany (wys.) 0,70 m
Kąt podjazdu 60
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x haubicoarmata D-20

1 x 7,62 km

Użytkownicy
Algieria, Armenia, Białoruś, Kuba, Irak, Kazachstan, Libia, ZSRR/Rosja, Syria, Ukraina, Uzbekistan, Wietnam

2S3 Akacja (oznaczenie NATOM1973) – samobieżna armatohaubica konstrukcji radzieckiej, z okresu po II wojnie światowej. Pierwsze Akacje weszły na uzbrojenie Armii Radzieckiej w 1973 roku.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Uzbrojenie 2S3 - bazuje na radzieckiej haubicoarmacie D-20 kaliber 152,4 mm, którą umieszczono na zmodernizowanym podwoziu systemu rakietowego 2K11 Krug. Kąt podniesienia lufy wynosi od - 4 do +60 stopni. Wieża może się obracać o 360 stopni.

Akacja była radzieckim odpowiednikiem amerykańskiego działa samobieżnego M109. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych była podstawowym typem działa samobieżnego armii radzieckiej i dlatego przystosowano ją do strzelania wieloma rodzajami pocisków. Standardowy pocisk odłamkowo-burzący miał masę 43,6 kg i mógł być wystrzelony na maksymalną odległość 18,5 km, a ze wspomaganiem rakietowym zasięg wzrastał do 24 km. Poza tym do dyspozycji były następujące rodzaje amunicji:

Akacja napędzana jest silnikiem V-12 chłodzonym wodą umieszczonym w przedniej części kadłuba obok kierowcy.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

2S3 Akacja były używane przez Armię Radziecką podczas interwencji w Afganistanie i wojny w Czeczenii.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

Modele późnych serii produkcyjnych 2S3 Akacja były poddane modernizacji, ich oznaczenie to 2S3M i 2S3M1. Zmodernizowane wersje otrzymały nowy system łączności i kierowania ogniem. Dzięki modernizacji zwiększyła się także szybkostrzelność.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Ciepliński Andrzej, Woźniak Ryszard: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). s. 16.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 16. ISBN 83-86028-01-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]