2 Pułk Ułanów (LWP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy polskiego 2 Pułku Ułanów. Zobacz też: inne pułki ułanów noszące numer „2”.
2 Pułk Ułanów
Ilustracja
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Rozformowanie 1947
Dowódcy
Pierwszy mjr Henryk Powiński
Organizacja
Numer JW 1534[1]
Dyslokacja Ciechanów
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk Kawaleria
Podległość 1 Dywizja Kawalerii

2 Pułk Ułanów oddział kawalerii Wojska Polskiego.

Sformowany między marcem a czerwcem 1944 roku w Trościańcu[2] w ZSRR

Większość żołnierzy pochodziła z terenów ZSRR. Barwy identyczne jak w 2 Pułku Ułanów Grochowskich.

Uzbrojenie całkowicie radzieckie. Konie początkowo rasy mongolskiej, po wkroczeniu na tereny za Bugiem – polskie. Stan osobowy: ok. 1150 ludzi.

Proporczyk na lance i na mundur biało-granatowy[3].

Działania jednostki[edytuj | edytuj kod]

Po marszu na trasie Kijów-Żytomierz-Orżew 28 lipca pułk sforsował Bug, wkroczył do Chełma, następnie Lublina, gdzie pomagał organizować władze.

15 sierpnia 1944 przedefilował ulicami Lublina. W dniach 2-13 września walczył na przyczółku warecko-magnuszewskim, następnie o przyczółki warszawskie. Od października do grudnia 1944 na froncie w okolicy Karczewa.

W czasie ofensywy styczniowej pułk sforsował Wisłę od strony Służewca i wkroczył do Warszawy. Następnie pomaszerował na Bydgoszcz i Pomorze.

1 marca 1945 roku 2. i 3. pułki 1 Brygady Kawalerii szarżowały pod Borujskiem.

W pościgu pułk osiągnął linię brzegową w Mrzeżynie, gdzie 18 marca dokonał zaślubin Polski z morzem.

W końcu kwietnia 1 Brygada Kawalerii przekroczyła Odrę i wzięła udział w operacji berlińskiej. W początkach maja pułk działał nad Hawelą, wreszcie doszedł do Łaby, po czym skierowano go do kraju.

W związku z utworzeniem 1 Warszawskiej Dywizji Kawalerii przeformowano go według etatów pokojowych.

Pułk rozformowano w marcu 1947.

Dowódcy pułku[edytuj | edytuj kod]

Sztandar pułku[edytuj | edytuj kod]

Sztandar został ufundowany przez społeczeństwo ziemi koszalińskiej i 20 października 1946 roku wręczony w Gryficach. Po rozformowaniu jednostki przekazany do Muzeum WP w Warszawie[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP Nr 053/Org. z 30.03.1946 roku
  2. Henryk Smaczny: Księga kawalerii polskiej 1914-1947. s. 246.
  3. a b Komornicki 1987 ↓, s. 35.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń;Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 3, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego: formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek kawalerii, wojsk pancernych i zmotoryzowanych. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987. ISBN 83-11-07419-4.
  • Henryk Smaczny: Księga kawalerii polskiej 1914-1947. Warszawa: Przedsiębiorstwo zagraniczne TESCO, 1989. ISBN 83-00-02555-3.