31 Pułk Piechoty Obrony Krajowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 31 Pułku Piechoty Obrony Krajowej. Zobacz też: inne pułki piechoty noszące numer „31”.
31 Pułk Piechoty Obrony Krajowej Cieszyn
Landwehr-Infanterieregiment Teschen Nr. 31
Historia
Państwo  Austro-Węgry
Sformowanie 1 października 1901
Rozformowanie 1918
Nazwa wyróżniająca Cieszyn
Tradycje
Kontynuacja Pułk Strzelców Nr 31
Działania zbrojne
I wojna światowa
Organizacja
Dyslokacja Cieszyn
Rodzaj sił zbrojnych c. k. Obrona Krajowa
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 46 Dywizja Piechoty Obrony Krajowej
Koszary piechoty w Cieszynie około 1910

31 Pułk Piechoty Obrony Krajowej Cieszyn (LIR Teschen Nr. 31) – pułk piechoty cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej.

Historia pułku[edytuj | edytuj kod]

Okręg uzupełnień Obrony Krajowej Cieszyn (niem. Teschen), Hradec Králové (niem. Königgrätz).

Pułk został utworzony w Cieszynie 1 października 1901 roku jako niemiecki pułk Obrony Krajowej.

Kolory pułkowe: trawiasty (grasgrün), guziki srebrne z numerem pułku „31”. W lipcu 1914 roku skład narodowościowy pułku: 27% – Polacy, 33% – Czesi, 37% – Niemcy[1].

W latach 1903–1914 sztab pułku i trzy bataliony stacjonowały w Cieszynie na terytorium 1 Korpus Austro-Węgier.

W 1914 pułk wchodził w skład 91 Brygady Piechoty Obrony Krajowej w Krakowie należącej do 46 Dywizji Piechoty Obrony Krajowej[2].

W czasie I wojny światowej pułk walczył z Rosjanami maju 1915 w Galicji w bitwie gorlickiej. Żołnierze pułku są pochowani m.in. na cmentarzach wojennych nr: 248 w Dąbrowie Tarnowskiej i 255 w Wietrzychowicach.

11 kwietnia 1917 oddział został przemianowany na Pułk Strzelców Nr 31 (niem. Schützenregiment Nr. 31)[3].

Żołnierze[edytuj | edytuj kod]

Komendanci pułku
  • płk Eduard Urbanitzky (1903–1905 → stan spoczynku)
  • płk Karl Nastopil (1905–1910 → komendant 86 Brygady Piechoty OK)
  • płk Otto Gößmann (1910–1913 → komendant 52 Brygady Piechoty OK[4])
  • ppłk / płk Emil Maculan (od 1913[5])
Oficerowie

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Kpt. piech. rez. Paweł Zientek ur. 1 października 1891 w Ligotce Kameralnej, w rodzinie Jerzego i Marii ze Sławickich. W 1923 posiadał przydział w rezerwie do 10 pp[6]. W 1934 był oficerem Policji Państwowej[7], w stopniu komisarza. W czasie I wojny światowej został odznaczony Złotym Medalem Waleczności oraz Srebrnym Medalem Waleczności 1 i 2 klasy[3]. 16 marca 1933 został odznaczony Medalem Niepodległości[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]