3 Dywizjon Samochodowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
3 Dywizjon Samochodowy
Ilustracja
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Rozformowanie 1935
Tradycje
Święto 7 lutego
Kontynuacja 7 Batalion Pancerny
Organizacja
Dyslokacja garnizon Grodno
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk Wojska Samochodowe

3 Dywizjon Samochodowy (3 dsam) – oddział wojsk samochodowych Wojska Polskiego II RP.

W strukturze dyonu występowała między innymi Kolumna Szkolna Samochodów Pancernych. Jesienią 1925 roku kolumna została wyłączona ze składu wojsk samochodowych, podporządkowana dowódcy 10 Pułku Ułanów Litewskich i przemianowana na 1 Szwadron Samochodów Pancernych[1].

W 1929 roku jednostka została skadrowana i otrzymała nazwę „Kadra 3 Dywizjonu Samochodowego”.

 Osobny artykuł: Święta wojskowe w Polsce.

19 maja 1927 roku Minister Spraw Wojskowych marszałek Polski Józef Piłsudski ustalił i zatwierdził dzień 7 lutego, jako datę święta pułkowego[2].

Żołnierze[edytuj | edytuj kod]

  • mjr / ppłk sam. Romuald I Kozłowski – dowódca dyonu (1923[3] – 1924[4])
  • mjr sam. Leon Edward Rahden[5] – zastępca dowódcy dyonu (1923[3]), †1940 Katyń
  • mjr sam. Wiktor Tiunin – p.o. zastępcy dowódcy dyonu (1928[6])
  • kpt. sam. Albert Rogiński – komendant kadry (1932[7])
  • kpt. piech. Brunon Błędzki
  • kpt. rez. sam. Felicjan Stanisław Dzięcielewski, kawaler VM, były dowódca 1 Kolumny Lekkich Samochodów Pancernych w czasie zagonu na Kowel[3]

Odznaka pamiątkowa[edytuj | edytuj kod]

20 stycznia 1930 roku Minister Spraw Wojskowych marszałek Polski Józef Piłsudski zatwierdził wzór i regulamin odznaki pamiątkowej 3 dsam[8].

Odznaka o wymiarach 39x39 mm ma kształt równoramiennego krzyża pokrytego czarną emalią, a na obrzeżach - amarantową. W centrum krzyża w wieńcu laurowym wpisano numer 3. Na nim nałożona jest uskrzydlona kierownica zwieńczona u dołu sztyletem. Po obu stronach dolnego ramienia widnieją koła samochodowe. Odznaka oficerska, dwuczęściowa, wykonana w srebrze, emaliowana zespolona trzema nitami. Wykonawcą odznaki był Józef Michrowski z Warszawy[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Magnuski 1993 ↓, s. 20-22.
  2. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 16 z 19 maja 1927 roku, poz. 174.
  3. a b c Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1008.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 919.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 73 z 21 listopada 1923 roku, s. 681, na podstawie aktu urodzenia sprostowano pisownię nazwiska z „Raden” na „Rahden”.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 649.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 780.
  8. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 3 z 20 stycznia 1930 roku, poz. 25.
  9. Sawicki 2007 ↓, s. 344.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • Janusz Magnuski: Samochody pancerne Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1993. ISBN 83-860-28-00-9.
  • Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siły Zbrojne Na Zachodzie. Pantera Books, 2007. ISBN 83-204-3299-5.
  • Jan Tarczyński, Krzysztof Barbarski, Adam Jońca: Pojazdy w Wojsku Polskim = Polish Army vehicles : 1918-1939. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks" ; Londyn : Komisja Historyczna b. Sztabu Głównego PSZ, 1995. ISBN 83-85621-57-1.
  • Marian Żebrowski: Zarys historii polskiej broni pancernej 1918–1947. Londyn: Zarząd Zrzeszenia Kół Oddz. Broni Pancernej, 1971.