40 Pułk Artylerii Lekkiej (LWP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 40 pal ludowego Wojska Polskiego. Zobacz też: 40 Pułk Artylerii Lekkiej – stronę ujednoznaczniającą.
40 Pułk Artylerii Lekkiej
Ilustracja
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Rozformowanie 1956
Tradycje
Nadanie sztandaru 1948
Kontynuacja 40 Pułk Artylerii
14 Dywizjon Artylerii Samobieżnej[1]
Dowódcy
Pierwszy mjr Jerzy Malarewicz
Organizacja
Numer JW 2947[2]
Dyslokacja Jarosław[3]
Rodzaj wojsk Artyleria
Podległość 9 Drezdeńska Dywizja Piechoty[3]

40 Pułk Artylerii Lekkiej (40 pal) – oddział artylerii lekkiej ludowego Wojska Polskiego.

Pułk sformowany został we wsi Olmonty na podstawie rozkazu Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego nr 16 z 3 września 1944. Przysięgę żołnierze pułku złożyli 4 listopada 1944 w Olmontach[4].

Dowódcy pułku[edytuj | edytuj kod]

  • (p.o.) mjr Jerzy Malarewicz
  • ppłk gw. Grzegorz Wasilew — do 15 listopada 1944
  • mjr Wiktor Kozak – 1949
  • ppłk inż. Gabriel Owczinnikow
  • ppłk gw. Wincenty Gajbowicz

Skład etatowy[edytuj | edytuj kod]

żołnierzy – 1093 (oficerów – 150, podoficerów – 299, kanonierów – 644)

sprzęt:

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Oddział wchodził w skład 9 Dywizji Piechoty z 2 Armii WP. 16 kwietnia 1945 wspierał macierzystą dywizję podczas forsowania Nysy i walk o Rothenburg. Najcięższe walki stoczył pułk w ostatnich dniach kwietnia, kiedy to walczył w okrążeniu pod Kuckau. W dniach 6-10 maja 1945 zabezpieczał ogniem natarcie dywizji w ramach operacji praskiej. Szlak bojowy zakończył 10 maja 1945 pod Minterbermsdorf.

9 drezd dp1 1945.png Operacja luzycka.png Operacja berlin 1 1945.png Operacja berlin 2 1945.png
Budziszyn 1945 b.png Budziszyn 1945 a.png

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym powojennym garnizonem pułku był Łańcut. 3 września 1945 roku stałym miejscem postoju został garnizon Jarosław[5]. Sztandar ufundowany przez mieszkańców Przeworska wręczono pułkowi 18 października 1948 roku. W 1956 jednostka przeformowana została w 40 Pułk Artylerii.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Decyzja nr 275/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 sierpnia 2009 r. w sprawie przejęcia dziedzictwa tradycji i nadania imienia patrona 14 dywizjonowi artylerii samobieżnej.
  2. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP nr 053/Org. z 30.3.1946 roku
  3. a b Kajetanowicz 2005 ↓, s. 428.
  4. Ways 1967 ↓, s. 120.
  5. Kajetanowicz 2005 ↓, s. 429.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Władysław Ways: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego. Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek artylerii. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. II. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967.