42 cm Autohaubitze M.17

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
42 cm Autohaubitze M.17
Dane podstawowe
Państwo  Austro-Węgry
 III Rzesza
Producent Skodawerke Actien-Gesellschaft, Pilzno
Rodzaj Haubica
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 420 mm
Długość lufy 6300 mm (L/15)
Donośność 14 600 m (maksymalna)
3800 m (minimalna)
Prędkość pocz. pocisku 273÷415 m/s
Masa 100 000 kg (bojowa)
26 000 kg (lufy)
22 800 kg (łoża)
50 000 kg (platformy)
Kąt ostrzału +15° – +74° (w pionie)
360° (w poziomie)
Długość odrzutu 670 mm
Szybkostrzelność 1 strzał/6–8 minut
Obsługa 27 osób
Czas przejścia w położenie bojowe 8 godzin
Szybkość marszowa do 24 km/h

42 cm Autohaubitze M.17austro-węgierska ciężka haubica polowa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1916 rozpoczęto projektowanie nowego działa kalibru 420 mm, lepiej przystosowanego do pełnienia roli działa polowego niż 42 cm Küstenhaubitze M.14. Wykorzystywało ono lufę haubicy M.14, ale dzięki nowemu łożu mogło być rozłożone na sześć zespołów, które na specjalnych przyczepach były holowane przy pomocy ciągników artyleryjskich Porsche M.16. Nowa haubica otrzymała oznaczenie 42 cm Autohaubitze M.16.

Pomimo rozpoczęcia montażu dział M.16, kontynuowano prace nad dalszym zmniejszeniem masy haubic kalibru 420 mm. Efektem tych prac było działo, które otrzymało oznaczenie 42 cm Autohaubitze M.17. Miało ono zmodyfikowane łoże o mniejszej masie. Zmniejszono także do czterech liczbę zespołów, na które działo było demontowane do transportu.

M.17 miało łoże stałe, przystosowane do montażu na betonowej platformie. Lufa stalowa, zamek klinowy, oporopowrotnik hydrauliczno-sprężynowy. Z działa można było wystrzeliwać pociski o masie 800 lub 1000 kg. Ładunek miotający był zmienny. Stosowano pięć ładunków z których najmocniejszy miał masę 51 kg.

Przed zakończeniem I wojny światowej żadne działo M.17 nie osiągnęło gotowości bojowej.

W 1938 jedno działo tego typu, znajdujące się na uzbrojeniu armii czechosłowackiej, zostało przejęte przez armię niemiecką. Nowy użytkownik po wprowadzeniu drobnych modyfikacji nadał działu nazwę 42 cm Haubitze M.17(t). Działo te zostało użyte do ostrzału umocnień Linii Maginota w 1940, a później podczas oblężenia Sewastopola (1941–1942).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stefan Pataj: Artyleria lądowa 1872–1970. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1975.
  • 42cm Autohaubitze M.16/17 (ang.). [dostęp 27 października 2017].