4 Pułk Artylerii Przeciwlotniczej (PSZ)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
4 Pułk Artylerii Przeciwlotniczej
Ilustracja
Barwy pułku
Historia
Państwo  Polska
Rozformowanie 1947
Dowódcy
Pierwszy ppłk Olgierd Eminowicz
Organizacja
Rodzaj wojsk artyleria
Podległość 4 Dywizji Piechoty

4 Pułk Artylerii Przeciwlotniczej Lekkiej (4 paplot. lek.) – oddział artylerii przeciwlotniczej Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

W grudniu 1943, w składzie 2 Dywizji Grenadierów Pancernych (kadrowej) zorganizowany został 2 Pułk Artylerii Przeciwlotniczej Lekkiej. W maju 1944 pułk został zlikwidowany z wyjątkiem I dywizjonu, który włączono w skład 3 Pułku Artylerii Motorowej. W lutym 1945 na bazie I/2 paplot. przystąpiono do formowania 4 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej Lekkiej[a] będącego organiczną jednostką artylerii przeciwlotniczej 4 Dywizji Piechoty. Oddział miał osiągnąć gotowość bojową do 1 czerwca 1945. W walkach na froncie nie wziął udziału. Oficerowie wywodzili się z I Korpusu Polskiego, a żołnierze w około 80% z Polaków przymusowo wcielonych do Wehrmachtu i organizacji Todta.

Pułk uzbrojony był w 12 armat plot. 20 mm typu "Polsten", 24 armaty plot. kalibru 40 mm "Boforsa" i 12 armat plot. kalibru 40 mm typu 402 "S.P"

10 marca 1947 płk Eugeniusz Luśniak rozkazał, z oddziałów artylerii dywizyjnej 4 DP, zorganizować Jednostkę Nr 4 PKPR (ang. Unit Nr 4 P.R.C.). Żołnierze pułku wcieleni zostali do 4 Pułku Artylerii Przeciwpancernej. Likwidacja 4 paplot zakończona została 14 maja 1947.

Z dniem 15 sierpnia 1996 tradycje 4 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej Lekkiej przyjął 4 Zielonogórski Pułk Przeciwlotniczy w Czerwieńsku.

Obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Organizacja i obsada etatowa[1]:

  • dowódca pułku – ppłk Olgierd Eminowicz
  • dowódca I dywizjonu – mjr Michał Dżugaj
  • dowódca II dywizjonu – mjr Michał Godunow
  • dowódca III dywizjonu – kpt. Jasiński

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Numer 2 otrzymał pułk artylerii przeciwlotniczej 2 Warszawskiej Dywizji Pancernej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • 4 Dywizja Piechoty – Pamięci żołnierzy 4 DP i ich dowódcy gen. Glabisza. Tuchowo: Mała poligrafia WSD Redemptorystów.
  • Marian Kopczewski: Obrona przeciwlotnicza Wojska Polskiego w latach 1919-1994. Koszalin: Wydawnictwo naukowe WSOWOPlot, 1994. ISBN 83-901489-0-0.
  • Zbigniew Wawer: Organizacja Polskich Wojsk Lądowych w Wielkiej Brytanii 1940-1945. Bellona, Warszawa 1992. ​ISBN 83-11-08218-9​.
  • Tadeusz Mirowski, Tradycje bojowe jednostek przeciwlotniczych, Przegląd Wojsk Lądowych Nr 8 z 2001, s. 86-93.
  1. 4 Dywizja Piechoty – Pamięci żołnierzy 4 DP i ich dowódcy gen. Glabisza. s. 39.