54 Pułk Piechoty Austro-Węgier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 54 Pułku Piechoty Austro-Węgier. Zobacz też: 54 Pułk Piechoty - inne pułki piechoty z numerem 54.
c. i k. 54 Pułk Piechoty
Infanterieregiment Alt-Starhemberg Nr 54
Historia
Państwo  Austro-Węgry
Działania zbrojne
I wojna światowa
Organizacja
Dyslokacja Ołomuniec
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 5 Dywizja Piechoty

c. i k. 54 Pułk Piechoty (niem. Infanterieregiment Alt-Starhemberg Nr 54) - pułk piechoty cesarskiej i królewskiej Armii.

Pułk kontynuował tradycje pułku utworzonego w 1661 roku.

Szefami pułku byli:

Barwy pułku: zielone jabłko (apfelgrün), guziki srebrne.
Skład narodowościowy w 1914 roku 64% - czesi, 30% - Niemcy[1].
Okręg uzupełnień - Ołomuniec.

W 1873 roku komenda pułku, batalion zapasowy oraz batalion uzupełnień stacjonowały w Ołomuńcu (niem. Olmütz).
W latach 1903-1905 komenda pułku oraz II batalion i batalion zapasowy stacjonowały w Cieszynie (niem. Teschen), natomiast I i III batalion w Ołomuńcu.
W latach 1906-1908 komenda pułku, II i III batalion oraz batalion zapasowy stacjonowały w Pljevli, natomiast I batalion w Ołomuńcu. W 1909 roku komenda pułku, II i III batalion oraz batalion zapasowy stacjonowały w Sarajewie, natomiast I batalion w Ołomuńcu.
W latach 1910-1914 komenda pułku oraz I, III i IV batalion stacjonowały w Ołomuńcu, natomiast II batalion w Karniowie (niem. Jägerndorf).

W 1914 roku pułk wchodził w skład 9 Brygady Piechoty należącej do 5 Dywizji Piechoty.

W październiku 1918 pułk stacjonował w koszarach w Sanoku (wcześniej zajmowane przez 45 Pułk Piechoty), gdzie na początku listopada 1918 został rozbrojony przez Polaków[2], po czym ok. 1000 żołnierzy jednostki (ok. 600 narodowości czeskiej i 300 narodowości niemieckiej) opuściło miasto[3].

Kadra pułku[edytuj | edytuj kod]

Komendanci pułku
  • płk Carl Pehm (1873)
  • płk Otto von Bonelli (1903-1907)
  • płk Otto Edler von Schmid (1908-1909)
  • płk Józef Hrozný Edler von Bojemil (1911-1913)
  • płk Anton Rada (1914)
  • płk Josef Hutter Edl. v. Bahmannshoven (1918)[4].
Oficerowie

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Infanterie-Regimenter 1 - 102 as at July 1914.
  2. Wojciech Sołtys, Pierwsze miesiące wolności. Życie gospodarcze społeczne i polityczne, Pomiędzy wojnami światowymi 1918-1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 505.
  3. Edward Zając: Jak Sanok wybił się na niepodległość. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1995, s. 16-17. ISBN 83-901466-3-0.
  4. Ranglisten des Kaiserlichen und Königlichen Heeres 1918. Wiedeń: 1918, s. 630.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]