5 Dywizja Strzelców (RFSRR)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 5 Dywizji Strzelców RFSRR. Zobacz też: 5 Dywizja Piechoty - inne dywizje piechoty z numerem 5.
5 Dywizja Strzelców
Historia
Państwo  Rosyjska FSRR
Sformowanie 1918
Rozformowanie 1921
Tradycje
Rodowód 2 Pezneńska DP
Działania zbrojne
wojna domowa w Rosji
wojna polsko-bolszewicka
Organizacja
Podległość 15 Armia

5 Dywizja Strzelcówzwiązek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.

Formowanie i walki[edytuj | edytuj kod]

Sformowana w październiku 1918 na Powołżu, początkowo jako 2 Pezneńska Dywizja Piechoty, od 6 października jako 5 Dywizja Strzelecka. Walczyła z wojskami Kołczaka w składzie 2 i 5 Armii. W kwietniu 1920 została przerzucona na Front Zachodni i weszła w skład 15 Armii. Podczas pierwszej ofensywy Tuchaczewskiego walczyła nad Berezyną. Pod Lipskiem pokonała II Brygadę 1 DLB. Przeniesiona do 3 Armii, wzięła udział w drugiej ofensywie Tuchaczewskiego. Dotarła do rejonu Nasielska i Modlina[1].

Podczas odwrotu Armii Czerwonej poniosła ciężkie straty pod Prosienicą w walce z polską 15 Dywizją Piechoty, a 21 i 22 sierpnia pokonana w walkach pod Zambrowem. Do niewoli dostał się jej sztab. Część oddziałów dywizji dotarła pod Białystok, gdzie zostały rozbite i złożyły broń. Na wschód przedarły się tylko szczątki dywizji. Niedługo potem dywizja została odtworzona. Zgłosili się do niej ochotniczo komuniści, oraz ochotnicy z Łotwy. W ramach 3 Armii wzięła udział w bitwie nad Niemnem. Toczyła ciężkie walki z polską 21 Dywizją Piechoty, a następnie broniła rejonu Grodna. W trakcie odwrotu dotarła pod Lidę; 28 września poniosła ciężkie straty, ale zdołała przerwać się na wschód. W październiku broniła rejonu Mołodeczna[1].

Dowódcy armii[edytuj | edytuj kod]

  • W.F. Karpow (IV—V11 1920)[2]
  • K.I. Grunsztain (VII-VIII 1920)[2]
  • W.I. Popowicz (VIII-XI 1920)[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Odziemkowski 2004 ↓, s. 310.
  2. a b c Odziemkowski 2004 ↓, s. 311.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]