7,5 cm leichtes Infanteriegeschütz 18

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
7,5 cm leichtes Infanteriegeschütz 18
ilustracja
Dane podstawowe
Państwo III Rzesza III Rzesza
Producent Rheinmetall
Rodzaj działo piechoty
Historia
Prototypy 1927
Produkcja seryjna 1932-1945
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 75 mm
Długość lufy 880 mm (L/11,8)
Donośność 3350 m
Prędkość pocz. pocisku 221 m/s
Masa 400 kg (bojowa)
Kąt ostrzału -10° do +73,5° (w pionie)
11° (w poziomie)
Szybkostrzelność 8-12 strz/min

7,5 cm leichtes Infanteriegeschütz 18 (7,5 cm le.IG 18) – niemieckie działo piechoty kalibru 75 mm używane przez Wehrmacht w okresie II wojny światowej. Armata została zaprojektowana w 1927 w zakładach Rheinmetall.

Informacja ogólna[edytuj | edytuj kod]

W wersji podstawowej (le.IG 18) załoga była chroniona przez tarczę pancerną. Produkowano także wersję górską tej armaty 7,5 cm leichtes Gebirgsinfanteriegeschütz 18 rozkładaną na 10 części, z których najcięższa ważyła 74,9 kg. Górskie bataliony były zazwyczaj wyposażone w dwa działa tego typu.

W 1939 wyprodukowano 6 armat 7,5 cm le.IG 18F przeznaczonych dla wojsk powietrznodesantowych. Mogły być one rozłożone na cztery części po 140 kg. Charakteryzowały się mniejszymi kołami i brakiem tarczy pancernej. Istniała także wersja znana jako 7,5 cm Infanteriegeschütz L/13, będąca zmodyfikowaną odmianą le.IG 18 rozkładaną na cztery lub sześć części. Wyprodukowano około 12 tys sztuk,

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Fleischer Wolfgang, German Light & Heavy Infantry Artillery 1914-1945, Schiffer Publishing Ltd 1997.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Podczas wojny[edytuj | edytuj kod]

Zachowane egzemplarze[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

7,5 cm le.Geb.I.G.18