7 Brygada Jazdy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
7 Brygada Jazdy
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1920
Rozformowanie 1921
Tradycje
Kontynuacja IV Brygada Jazdy[1]
Dowódcy
Pierwszy płk Henryk Brzezowski
Działania zbrojne
wojna polsko-bolszewicka
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Jazda
Podległość 1 Dywizja Jazdy

7 Brygada Jazdy (7 BJ) – wielka jednostka jazdy Wojska Polskiego II RP.

Sformowana w kwietniu 1920 roku podczas ofensywy kijowskiej w składzie: 1 pszwol., 17 puł[2], tatarski pułk ułanów i 1 bateria 7 dak. Początkowo podporządkowana dowódcy 3 Armii, od 14 sierpnia weszła w skład 1 Dywizji Jazdy. Po rozejmie w październiku 1920 roku w składzie: 2 p.szwol., 8 i 9 puł kwaterowała w rejonie Łucka[3].

W maju 1921 roku, na bazie wojennej 7 Brygady Jazdy w DOK III, sformowana została IV Brygada Jazdy, z miejscem postoju dowództwa w Grodnie[4][5]

Działania zbrojne[edytuj | edytuj kod]

Wyprawa kijowska[edytuj | edytuj kod]

W związku z ofensywą kijowską, 23 kwietnia 1920 w skład brygady weszły: 1 pułk szwoleżerów, pułk jazdy tatarskiej, 17 pułk ułanów i 1 dywizjon artylerii konnej. Na czele brygady stanął generał podporucznik Aleksander Romanowicz, a jego zastępcą został major Gustaw Orlicz-Dreszer[6].


26 kwietnia 1920 brygada rozpoczęła zagon na Teterew, Malin i Irsze. Podczas akcji podjazd 17 puł rozbił rosyjską baterię i zdobył Malin. Ważny szlak kolejowy Korosteń — Kijów został przerwany. W zaciętych walkach o utrzymanie Malina zginął szef sztabu brygady Stanisław Wilhelm Radziwiłł, a ciężko ranny został mjr Orlicz-Dreszer.

W tym czasie 1 pułk szwoleżerów zdobył stację kolejową Teterew. Zdobyto 6 dział, a po nadejściu własnej piechoty "odcięto" pociąg pancerny.

Następnie brygada ruszyła na Kijów. Pod Wyszgorodem szwoleżerowie, zdobyli działo i 14 karabinów maszynowych. Czołówkę maszerujących wojsk stanowiły patrole rozpoznawcze.

Patrol ppor. Olszewskiego zajął tramwaj w Puszczy Wodicy, wyposażył go w karabin maszynowy i pojechał do Kijowa. Nie zatrzymywani przez nikogo żołnierze dojechali na główną ulicę Kijowa — Kreszczatik, zabrali 7 jeńców i powrócili do macierzystego oddziału.

Inny patrol wpadł do Kijowa od strony Światoszyna, zdobywając szczegółowe informacje o dyslokacji Rosjan.

Te i inne śmiałe patrole 1 pszw i 17 puł torowały drogę większym podjazdom, a w konsekwencji całej brygadzie oraz oddziałom piechoty.

7 Brygada Jazdy wspólnie z innymi oddziałami Wojska Polskiego zdobyła Kijów 7 maja 1920.

Struktura organizacyjna w październiku 1920[edytuj | edytuj kod]

  • dowództwo
  • 8 pułk ułanów
  • 9 pułk ułanów
  • 2 pułk szwoleżerów[7]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Henryk Wielecki: Wojsko Polskie 1921-1939. s. 25.
  2. Dawny 3 pułk ułanów wielkopolskich
  3. Henryk Wielecki: Wojsko Polskie 1921-1939. s. 19.
  4. Od grudnia 1921 w Suwałkach
  5. Henryk Wielecki: Wojsko Polskie 1921-1939. s. 24.
  6. Mijakowski i Rozdżestwieński 2012 ↓, s. 36.
  7. Strukturę organizacyjną podano za: Henryk Wielecki: Wojsko Polskie 1921-1939. s. 21.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof Mijakowski, Paweł Rozdżestwieński: 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Wielka księga kawalerii polskiej 1918–1938. Tom 1. Edipresse Polska SA, 2012. ISBN 978-83-7769-220-2.
  • "Księga jazdy polskiej", pod protektoratem marsz. Edwarda Śmigłego–Rydza. Warszawa 1936. Reprint, Bellona Warszawa 1993
  • Mirosław Giętkowski, Artyleria konna Wojska Polskiego 1918-1939, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2001, ISBN 83-7174-823-X, OCLC 69505837.
  • Henryk Wielecki: Wojsko Polskie 1921-1939. Warszawa: Wydawnictwo Crear, 1992. ISBN 83-900345-0-7.
  • Dowódcy dywizji i brygad jazdy/kawalerii...