7 Pułk Pontonowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
7 Pułk Pontonowy
7 Pułk Pontonowy WOWew.
7 Pułk Pontonowo-Techniczny OT
7 Ośrodek Przechowywania Sprzętu
Ilustracja
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1951
Rozformowanie 1995
Tradycje
Kontynuacja 1 Pułk Drogowo-Mostowy
1 Batalion Drogowo-Mostowy
Dowódcy
Ostatni płk Ryszard Szpak
Organizacja
Numer JW 3774
Dyslokacja Płock, Dęblin
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Wojska inżynieryjne
Podległość Warszawski Okręg Wojskowy
Skład etat Nr 13/36, 13/45, 13/67, 13/78, 13/100, 13/117

7 Pułk Pontonowy (7 ppont) – oddział Wojsk Inżynieryjnych Sił Zbrojnych PRL.

Historia pułku[edytuj | edytuj kod]

7 Pułk Pontonowy został sformowany na podstawie rozkazu Nr 0043/Org. Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 maja 1951 roku, w Płocku, według etatu Nr 13/36 ciężkiego pułku pontonowego z 23 marca 1951 roku o stanie 800 wojskowych (83 oficerów, 186 podoficerów i 531 szeregowców) oraz 34 pracowników cywilnych. Pułk został zorganizowany na bazie dwóch kompanii pontonowych i plutonu technicznego, wydzielonych ze składu 1 Pułku Pontonowego w Brzegu i 3 Pułku Pontonowego we Włocławku[1].

Podstawowym wyposażeniem oddziału była ½ ciężkiego specjalnego parku pontonowego PS-19 (ros. специальный парк понтонный тяжелый СП-19), który był konstrukcją wprowadzoną w 1939 roku do Armii Radzieckiej.

 Osobny artykuł: Park pontonowy.

Na podstawie rozkazu Nr 0087/Org. Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 grudnia 1952 roku jednostka została przeformowana, w terminie do 20 stycznia 1953 roku, na etat Nr 13/45 zmotoryzowanego pułku pontonowego i przemianowana na 7 Zmotoryzowany Pułk Pontonowy. Stan osobowy pułku został zredukowany o 49% i liczył 407 żołnierzy. Skadrowano jeden batalion pontonowy i jedną kompanię w drugim batalionie[2].

W latach 1952-1956 żołnierze pułku wzięli udział w rozminowaniu miast i powiatów: Płock, Sierpc, Ciechanów, Płońsk, Sandomierz, Opatów, Staszów, Busko Zdrój, Kazimierz Dolny, Pińczów, Jędrzejów, Włoszczowa, Opoczno, Lipsko, Starachowice, Kielce, Przysucha, Radom, Kozienice, Końskie, Garwolin, Łuków i Puławy[3].

Na podstawie rozkazu Nr 0047/Org. Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 października 1956 roku jednostka została przeformowana, w terminie do dnia 20 grudnia 1956 roku, na etat Nr 13/67 o stanie 405 żołnierzy. Jednocześnie zmieniono nazwę oddziału na „7 Pułk Pontonowy”[4].

Na podstawie rozkazu Nr 031/Org. Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 kwietnia 1957 roku dowódca Warszawskiego Okręgu Wojskowego, w terminie do dnia 15 sierpnia 1957 roku, przeformował jednostkę na etat Nr 13/78 pułku pontonowego o stanie 576 żołnierzy. Drugi batalion pontonowy został również całkowicie skadrowany[5][6]. Jednocześnie pułk został dyslokowany z Płocka do Dęblina.

W 1960 roku jednostka została przeformowana na etat Nr 13/100 pułku pontonowego o stanie 737 żołnierzy. Na wyposażeniu oddziału znajdował się park pontonowy TPP (ros. Тяжёлый понтонный парк ТПП), 12 kutrów holowniczych, 24 pływające transportery gąsienicowe K-61 (ros. гусеничный плавающий транспортёр K-61), 6 amfibi MAW (ros. малый автомобиль водоплавающий) i 4 amfibie BAW (ros. большой автомобиль водоплавающий)[7].

Latem 1964 roku jednostka została przeformowana na etat Nr 13/117 pułku pontonowego Warszawskiego Okręgu Wojskowego o stanie 779 żołnierzy. Na wyposażeniu pułku, obok wspomnianych wyżej pojazdów, znalazły się także dwa samobieżne promy gąsienicowe K-71 (ros. Гусеничный самоходный паром K-71)[8].

W czasie wojny pułk przechodził w bezpośrednie podporządkowanie Dowództwa Frontu. Pułk był jednostką mobilizującą. Zgodnie z planem mobilizacyjnym formował 111 Batalion Desantowo-Przeprawowy dla 4 Armii.

Na podstawie zarządzenia Nr 011/Org. szefa Sztabu Generalnego WP z dnia 13 września 1966 roku jednostka została przeformowana w 7 Pułk Pontonowy Wojsk Obrony Wewnętrznej[9].

 Osobny artykuł: Wojska Obrony Wewnętrznej.

Na podstawie rozkazu Nr 024/Org. Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 maja 1972 roku jednostka została przeformowana, w terminie do dnia 1 stycznia 1973 roku, na nowy etat z jednoczesną zmianą nazwy na „7 Pułk Pontonowy”.

Na podstawie rozkazu Nr 017/Org. Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 września 1985 roku jednostka została przeformowana, w terminie do dnia 1 stycznia 1986 roku, na nowy etat z jednoczesną zmianą nazwy na „7 Pułk Pontonowo-Techniczny OT”.

 Osobny artykuł: Wojska obrony terytorialnej.

Na podstawie zarządzenia Nr 013/Org. szefa Sztabu Generalnego WP z dnia 28 stycznia 1989 roku pułk, w terminie do dnia 1 stycznia 1990 roku, został przeformowany w 7 Ośrodek Przechowywania Sprzętu.

Z dniem 1 maja 1995 roku w Dęblinie na bazie 7 Ośrodka Przechowywania Sprzętu i 60 Ośrodka Szkolno-Remontowego Wojsk Inżynieryjnych został sformowany 1 Pułk Drogowo-Mostowy.

Od 6 maja 1966 roku do 31 grudnia 2007 roku tradycje 7 Pułku Pontonowego dziedziczył 1 Pułk Drogowo-Mostowy, a od 1 stycznia 2008 roku dziedzictwo tradycji przejął 1 Dębliński Batalion Drogowo-Mostowy.

Kadra zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy pułku:

Zastępcy dowódcy pułku do spraw liniowych:

Pomocnicy dowódcy i zastępcy dowódcy pułku do spraw technicznych:

Oficerowie pułku:

  • płk Adam Cenkiel - wykładowca szkoły podoficerskiej (1973-1979) i komendant szkoły podoficerskiej (1980-1986),
  • płk Stanisław Czerski - zastępca szefa sztabu pułku (1959-1961),
  • płk Jan Gzik - szef rozpoznania (1957-1958), dowódca batalionu pontonowego (1964-1966) i szef sztabu pułku (1966-1968),
  • płk Stanisław Kaczmarski - dowódca plutonu pontonowego (1974-1975),
  • płk Marian Kasperski - dowódca plutonu szkolnego (1964-1969), kompanii pontonowej i dowódca batalionu pontonowego (1974-1976)[10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polskie wojska lądowe (...) 2005 ↓, s. 161, 221-222.
  2. Polskie wojska lądowe (...) 2005 ↓, s. 162, 223.
  3. Wojska Inżynieryjne LWP, s. 350.
  4. Polskie wojska lądowe (...) 2005 ↓, s. 286, 355.
  5. J. Kajetanowicz, Polskie wojska inżynieryjne ..., s. 141.
  6. Polskie wojska lądowe (...) 2005 ↓, s. 357-359.
  7. Polskie wojska lądowe (...) 2005 ↓, s. 359-360.
  8. J. Kajetanowicz, Polskie wojska inżynieryjne ..., s. 151.
  9. J. Kajetanowicz, Polskie wojska inżynieryjne ..., s. 146.
  10. a b Z. Barszczewski, W. Jasieński, Sylwetki saperów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. Skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Jerzy Kajetanowicz, Polskie wojska inżynieryjne i chemiczne w latach 1961-1970, Zeszyty Naukowe WSOWLąd nr 2 (132), Wrocław 2002, ISSN 1731-8157.
  • Jerzy Kajetanowicz, Wojska Obrony Terytorialnej Kraju w systemie bezpieczeństwa Polski w latach 1959-1989, „Poligon” Magazyn Miłośników Wojsk Lądowych Nr 2 (37), Magnum X Sp. z o.o., Warszawa marzec-kwiecień 2013, ISSN 1895-3344.
  • Franciszek Kaczmarski, Stanisław Soroka, Wojska inżynieryjne LWP w latach 1945-1979, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1982, ​ISBN 83-11-06710-4​.
  • Zdzisław Barszczewski, Władysław Jasieński, Sylwetki saperów, Dom Wydawniczy „Bellona”, Warszawa 2001, ​ISBN 83-11-09287-7​.