82 Pułk Artylerii Przeciwlotniczej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
82 Pułk Artylerii Przeciwlotniczej
Historia
Państwo  PRL
Sformowanie 1951
Rozformowanie 1967
Tradycje
Kontynuacja 75 Pułk Artylerii Przeciwlotniczej
Organizacja
Numer JW 4147
Dyslokacja Rogowo[1]
Rodzaj wojsk Wojska obrony przeciwlotniczej
Podległość 16 Dywizja Artylerii Przeciwlotniczej[1]

82 Pułk Artylerii Przeciwlotniczej (82 paplot) – oddział artylerii przeciwlotniczej ludowego Wojska Polskiego.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie rozkazu Nr 0044/Org. Ministra Obrony Narodowej z 17 maja 1951, w garnizonie Rogowo, w składzie 16 Dywizji Artylerii Przeciwlotniczej i według etatu Nr 4/67 sformowany został 82 Pułk Artylerii Przeciwlotniczej. Organizacja jednostki zakończona został w październiku 1952. Na podstawie zarządzenia Nr 077/Org. szefa SG WP z dnia 19 września 1960 pułk przeformowany został na nowy etat.

Na podstawie rozkazu Nr 0126/Org. Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 września 1963 oraz zarządzenia Nr 0133/Org. szefa SG WP z dnia 13 września 1963 rozformowana została 16 DAPlot, a 82 paplot podporządkowany został dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego.

Na podstawie rozkazu Nr 025/MON Ministra Obrony Narodowej z 30 września 1967 oddział przejął tradycje i nazwę 75 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej.

Dowódcy pułku[edytuj | edytuj kod]

  • mjr Czesław Otrębski (1952-1953)
  • mjr Tadeusz Kiczkowiak (1953-1955)
  • mjr Marian Stefaniuk (1955-1959)
  • ppłk Stanisław Zakrzewski (1959-1961)
  • ppłk dypl. Jan Malanda (1961-1965)
  • ppłk dypl. Józef Pawełko (1965-1971)

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • dowództwo
  • pluton dowodzenia
  • 4 baterie artylerii przeciwlotniczej 85 mm
  • bateria szkolna
  • pluton remontowy
  • pluton gospodarczy

Każda z czterech baterii ogniowych składała się z plutonu dowodzenia, plutonu przyrządów i plutonu ogniowego.

Na uzbrojeniu i wyposażeniu pułku znajdowało się osiemnaście 85 mm armat przeciwlotniczych wzór 1939, pięć przyrządów centralnych PAUZO-3 i pięć dalmierzy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. s. 431.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Paweł Piotrowski: Śląski Okręg Wojskowy : przekształcenia organizacyjne, 1945-1956. Warszawa: Wydaw. TRIO : Instytut Pamięci Narodowej, 2003. ISBN 83-88542-53-2.
  • Marian Kopczewski: Obrona Przeciwlotnicza Wojska polskiego w latach 1919-1994. Koszalin: Wydawnictwo naukowe WSOWOPlot, 1994. ISBN 83-901489-0-0.