Adam Gorajski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adam Gorajski
Herb
Korczak
Rodzina Gorajscy herbu Korczak
Data śmierci 1602
Ojciec Jan Gorajski
Matka Anna Osmólska
Żona

Katarzyna Słupecka

Dzieci

Zbigniew Gorajski
Teofila Gorajska

Adam Gorajski (zm. w 1602 roku) – szlachcic herbu Korczak, poseł na sejm Rzeczypospolitej i deputat do Trybunału Głównego Koronnego, marszałek sejmiku województwa lubelskiego. Wykształcony i majętny, zaliczał się do czołówki światłych ludzi w Polsce czasów renesansu. Należał do najaktywniejszych działaczy kalwińskich w kraju.

Jego rodzicami byli Jan Gorajski i Anna Osmólska[1]. Bratem jego był Piotr Gorajski. Adam Gorajski wychowywał się na dworze hetmana Jana Tarnowskiego, później na Podolu rozpoczął służbę wojskową w randze rotmistrza. W 1578 w spadku po wuju otrzymał Włość Radzięcką (obecne województwo lubelskie, powiat biłgorajski).W 1581 r. Adam Gorajski był też dziedzicem Klecia. W latach 1579-1584 przebywał zagranicą (odwiedził wówczas m.in. Bazyleję i Wittenbergę).

W roku 1576 Gorajski brał udział w elekcji Stefana Batorego na króla Polski. W podziękowaniu za to 10 września 1578 r. Batory będąc we Lwowie nadał akt lokacyjny dla budowanego przez Gorajskiego miasta Biłgoraj. W okresie elekcji Zygmunta III Wazy Adam Gorajski podpisał kaptur województwa i był deputatem do sądów na zamku lubelskim. Po wyborze Zygmunta na króla przyłączył się do ugrupowania "zamojszczyków" (czyli zwolenników Jana Zamoyskiego, którego był bliskim przyjacielem), brał udział w zjeździe opozycji w Lublinie (9 kwietnia 1592 r.) i został wybrany w skład delegacji do króla, któremu przedstawił postulaty zjazdu.

W połowie lat 90. wraz z Janem Zamoyskim wybrał się bronić granicy tureckiej. Po powrocie jeszcze kilkakrotnie marszałkował na sejmikach województwa i posłował do króla.

Po śmierci swojego teścia Stanisława Słupeckiego w 1576 r. objął po nim stanowisko przywódcy kalwinów lubelskich. Był bardzo religijny, znane było jego powiedzenie "Dla Chrystusa i Ojczyzny".

Adam Gorajski był zasłużonym patronem i opiekunem polskich pisarzy tamtego okresu. Erazm Glinczer w roku 1598 dedykował mu dzieło pt. Appellatia, Antoni Lemke napisał o nim utwór Thesis de Phtisi, natomiast Sebastian Klonowic poświęcił mu dwa teksty: Victoria deorum o wychowaniu bohatera wzorowanego na Gorajskim oraz Goraidos liber unicu – poemat o rodzie Gorajskich.

Adam zmarł prawdopodobnie na początku 1602 r. Wszystkie dobra po nim odziedziczył syn Zbigniew.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]