Adam Jaraczewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adam Jaraczewski
Ilustracja
Herb
Zaremba
Data i miejsce urodzenia 12 lutego 1785
Lubinia Mała
Data i miejsce śmierci 22 lipca 1831
Płock
Żona

Elżbieta Jaraczewska

Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Adam Jaraczewski herbu Zaremba (ur. 12 lutego 1785 w Lubinii Małej koło Jarocina, zm. 22 lipca 1831 w Płocku) – generał brygady, syn Wojciecha i Ignacji Karczewskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1807 wstąpił do armii Księstwa Warszawskiego. W kampanii napoleońskiej (1809, 1813) walczył w bitwie pod Wagram i bitwie pod Mesgarem. Od 1815 był w armii Królestwa Polskiego, niebawem zrezygnował z uczestnictwa i osiadł w lubelskim. W powstaniu listopadowym był dowódcą jazdy lubelskiej i walczył pod Jakubowem, Ostrołęką, Łysobykami. Wykonał śmiały atak na Płońsk, gdzie rozbił rosyjski garnizon. Zmarł na cholerę w Płocku.

Około roku 1810 poślubił Elżbietę Krasińską (1791–1832), polską powieściopisarkę.

Był członkiem loży wolnomularskiej Bracia Zjednoczeni w drugim stopniu rytu ("czeladnik")[1]. Został odznaczony krzyżem Legii Honorowej, oraz złotym krzyżem Virtuti Militari. Pochowany został w Jaraczewie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marek Tarczyński, Generalicja powstania listopadowego, 1980, s. 62.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Boniecki "Herbarz Polski" (tom VIII str. 236: Jaraczewscy v. Jaraczowscy h. Zaremba z Jaraczewa, w powiecie pyzdrskim)