Adam Kandziora

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adam Kandziora
Podchorąży obserwator
Data i miejsce urodzenia 17 grudnia 1913
Lisew
Data i miejsce śmierci 4 września 1939
Wylazłów
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Formacja Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
Jednostki 32 Eskadra Rozpoznawcza
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (od 1941)

Adam Kandziora (ur. 17 grudnia 1913 w Lisewie, zm. 4 września 1939 w Wylazłowie) – podchorąży obserwatora Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Władysława Kandziory i Kazimiery z domu Dobrowolskiej. Po zdaniu egzaminu dojrzałości w poznańskim gimnazjum im. Ignacego Jana Paderewskiego rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego. Przerwał je i wstąpił do 56 Pułku Piechoty, a następnie uzyskał przeniesienie do Dęblina, gdzie ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa (XII promocja). W czerwcu 1939 został skierowany do odbycia praktyki w 3 Pułku Lotniczym w Poznaniu.

W kampanii wrześniowej walczył, jako obserwator 32 Eskadry Rozpoznawczej, która została przydzielona do dyspozycji dowódcy lotnictwa Armii Łódź. 5 września 1939 był dowódcą załogi, w skład której wchodzili kapral pilot Edward Kościelny i kapral strzelec Kazimierz Tyrakowski. Wystartowali z lotniska w Sokolnikach samolotem PZL.23 Karaś, wykonując realizację lotu bojowego w celu rozpoznania rejonu Turek-Wieluń. Samolot został zestrzelony przez Messerschmitta Bf-109 Luftwaffe podczas walki powietrznej nad wsią Wylazłów, cała załoga poległa[1]. Miejscem ich spoczynku była wspólna mogiła na miejscu katastrofy w Pęczniewie, w 1985 miała miejsce ekshumacja, obecnie miejscem spoczynku jest cmentarz wojskowy w Małej Śluzie na Cytadeli Poznańskiej.

Pchor. Adam Kandziora został 13 września 1939 pośmiertnie mianowany na stopień podporucznika ze starszeństwem z 31 sierpnia 1939 w korpusie oficerów lotnictwa, grupa liniowa oraz w 1947 odznaczony Krzyżem Walecznych[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pawlak 1982 ↓, s. 163.
  2. Dz. U. RP nr. 5/47

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]