Adam Wilczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adam Wilczyński
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 22 października 1896
Rutka-Tartak
Data i miejsce śmierci 30 marca 1968
Sopot
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzeł hallerczyków.jpg Błękitna Armia
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 8 Pułk Piechoty Legionów
14 Pułk Piechoty Ziemi Kujawskiej
15 Batalion Graniczny
Batalion KOP „Nowe Święciany”
83 Pułk Strzelców Poleskich
84 Pułk Strzelców Poleskich
Centrum Wyszkolenia Piechoty
PKU Małkinia
KRU Małkinia
Dywizja Kawalerii „Zaza”
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
wykładowca
kwatermistrz pułku
komendant PKU
komendant RU
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Order Wybitnej Służby (Wielka Brytania) Krzyż Wojenny (Francja) Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Adam Wilczyński (ur. 22 października 1896 w Rutce-Tartaku, zm. 30 marca 1968 w Sopocie) – major piechoty Wojska Polskiego, „murmańczyk”, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Adam Wilczyński urodził się 22 października 1896 roku w Rutce-Tartaku, w rodzinie Feliksa i Marii. W trakcie I wojny światowej był oficerem Armii Imperium Rosyjskiego.

W lutym 1918 roku walczył w szeregach 3 kompanii 6 pułku strzelców polskich. Po rozwiązaniu I Korpusu Polskiego przedostał się na północ Rosji. Od lipca 1918 roku walczył w szeregach polskiego Oddziału Dźwińskiego pod dowództwem ówczesnego kapitana Mariana Sołodkowskiego. Następnie objął dowództwo nad tym oddziałem i 22 grudnia 1918 roku na jego czele przybył do Archangielska. Tam został odznaczony „Orderem Służby Wybitnej” przez brytyjskiego generała podporucznika Edmunda Ironside, głównodowodzącego wojskami sprzymierzonymi w północnej Rosji „za świetne zachowanie się w boju”. W Archangielsku dowodzony przez niego oddział liczący 4 oficerów, 2 podoficerów i 21 żołnierzy został wcielony do Oddziału Wojska Polskiego w północnej Rosji, który był częścią Armii Polskiej we Francji[1].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Przydzielony do 8 pułku piechoty Legionów w Lublinie i służył w tej jednostce w stopniu podporucznika. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. 19 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej Armii gen. Hallera. Pełnił wówczas służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Warszawa”[2].

1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Dowództwie Okręgowej Szkole Podoficerów Nr I, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 21 pułk piechoty „Dzieci Warszawy” w Warszawie[3]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 285. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 21 pułk piechoty[4]. W 1923 roku pełnił służbę w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy, pozostając oficerem nadetatowym 14 pułku piechoty we Włocławku[5]. W 1924 roku pełnił służbę w 14 pułku piechoty[6].

Z dniem 20 października 1924 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 15 Batalionu Granicznego w Ludwikowie[7]. 1 grudnia 1924 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 82. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. W 1926 roku pełnił funkcję dowódcy Batalionu KOP „Nowe Święciany”.

7 grudnia 1926 roku został przeniesiony z KOP do 83 pułku Strzelców Poleskich w Kobryniu, do dyspozycji dowódcy pułku[9]. 23 maja 1927 roku otrzymał przeniesienie do 84 pułku piechoty w Pińsku na stanowisko dowódcy III batalionu detaszowanego w Łunińcu[10][11]. W 1930 roku została opublikowana jego praca zatytułowana Zarys historii wojennej 84-go pułku piechoty. 28 stycznia 1931 roku został przeniesiony do Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia w Rembertowie[12][13]. Z dniem 1 października 1932 roku został przeniesiony z Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie do 57 pułku piechoty wielkopolskiej w Poznaniu na stanowisko kwatermistrza[14]. 31 sierpnia 1935 roku został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Małkinia na stanowisko komendanta[15]. 1 września 1938 roku dowodzona przez niego jednostka została przemianowana na Komendę Rejonu Uzupełnień Małkinia, a zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „komendant Rejonu Uzupełnień”. W 1939 roku w dalszym ciągu pełnił służbę na tym stanowisku.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził sformowanym przez siebie w Małkini batalionem piechoty „Wilk” w ramach Dywizji Kawalerii „Zaza”. 4 października 1939 roku został ranny w okolicach miejscowości Czarna. Trafił do niewoli niemieckiej. Po zakończeniu wojny i odzyskaniu wolności osiadł w Sopocie. Tam zmarł 30 marca 1968 roku.

Jego żoną była Bronisława z domu Szubska.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bagiński 1921 ↓, s. 211, 457, 475.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 32 z 25 sierpnia 1920 roku, poz. 789.
  3. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 84, 943 tu podano, że urodził się 22 września 1896 roku.
  4. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 42.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 164, 406, 1510.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 156, 350.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 75 z 21 lipca 1925 roku, s. 397.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 734.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 52 z 7 grudnia 1926 roku, s. 428.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 15 z 23 maja 1927 roku, s. 146.
  11. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 98, 175.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 10.
  13. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 26, 802.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 415.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 110.
  16. M.P. z 1932 r. nr 92, poz. 124
  17. a b c Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 98.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]