Adolf Łojkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adolf Łojkiewicz
Kaczmarek
„Ryś 2”, „Wilk 2”
Ilustracja
Adolf Łojkiewicz (ze zbiorów NAC)
major uzbrojenia major uzbrojenia
Data i miejsce urodzenia 8 stycznia 1895
Buciły
Data i miejsce śmierci 17 maja 1952
Katowice
Przebieg służby
Lata służby 19141922 i 19391945
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne w ZSRR (1941–1942)
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Orzel AK.jpg Armia Krajowa
Jednostki I Korpus Polski w Rosji
57 Pułk Piechoty
18 Dywizja Piechoty
42 Pułk Piechoty
7 Dywizja Piechoty (PSZ)
Oddział IV Kwatermistrzowski KG AK
Zgrupowanie „Leśnik”
Stanowiska dowódca kompanii
dowódca batalionu
szef uzbrojenia Armii
oficer uzbrojenia KG AK
szef sztabu zgrupowania AK
szef zgrupowania AK
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
powstanie warszawskie
Późniejsza praca główny technolog, dyrektor techniczny
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Krzyż św. Jerzego IV stopnia (Imperium Rosyjskie)

Adolf Łojkiewicz vel Kaczmarek ps. „Ryś 2”, „Wilk 2” (ur. 8 stycznia 1895 w Buciłach (powiat szczuczyński (województwo nowogródzkie)), zm. 17 maja 1952 w Katowicach) – polski chemik, żołnierz armii Imperium Rosyjskiego, oficer Wojska Polskiego, Armii Andersa, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, major uzbrojenia, cichociemny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Adolf Łojkiewicz urodził się 8 stycznia 1895 roku w Buciłach, w powiecie szczuczyńskim, w rodzinie Wincentego[1], robotnika kolejowego, i Ludwiki z domu Wyszyńskiej.

W latach 1914–1918 służył w armii carskiej. Za męstwo został odznaczony Krzyżem Świętego Jerzego. W 1918 roku wstąpił w szeregi I Korpusu Polskiego w Rosji. W czasie wojny polsko-bolszewickiej dowodził kompanią w 57 pułku piechoty Wielkopolskiej (w latach 1919–1922). Za udział w wojnie został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i dwukrotnie Krzyżem Walecznych.

W okresie międzywojennym przeszedł w stan spoczynku, ukończył studia chemiczne i pracował w Instytucie Badań Materiałów Uzbrojenia. W 1934 roku, jako kapitan stanu spoczynku uzbrojenia, pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[2].

We wrześniu 1939 roku służył w Ośrodku Zapasowym 18 Dywizji Piechoty. Od 3 do 15 września brał udział w obronie Białegostoku – był szefem sztabu i jednocześnie dowódcą batalionu marszowego, a następnie dowódcą batalionu w 42 pułku piechoty. W nocy z 18 na 19 września przekroczył granicę polsko-litewską. Został internowany na Litwie, wydany ZSRR i w czerwcu 1940 roku zesłany na Syberię. Po podpisaniu układu Sikorski-Majski, od sierpnia 1941 roku pracował jako szef uzbrojenia w Ośrodku Organizacyjnym Armii Andersa. Następnie służył w szefostwie uzbrojenia 7 Dywizji Piechoty i dowództwa Armii Polskiej na Wschodzie. Po przejściu szlaku bojowego do Włoch zgłosił się do służby w kraju. We Włoszech odbył przeszkolenie ze specjalnością w dywersji i został zaprzysiężony 14 lutego 1944 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza.

Został zrzucony w Polsce w nocy z 30 na 31 maja 1944 roku w ramach operacji lotniczej o kryptonimie „Weller 30” dowodzonej przez mjr. naw. Eugeniusza Arciuszkiewicza i przydzielony do Wydziału Uzbrojenia „Leśnictwo” Oddziału IV Kwatermistrzowskiego Komendy Głównej AK na stanowisko oficera szefostwa uzbrojenia.

W powstaniu warszawskim był szefem sztabu i zastępcą dowódcy Zgrupowania „Leśnik”. 18 albo 25 sierpnia dowódca Zgrupowania Jerzy Szypowski został ciężko ranny. Od tego momentu Łojkiewicz przejął dowodzenie Zgrupowaniem. Brał udział w walkach Zgrupowania o: Leszno, Mirów, Muranów, getto, północną linię obrony Starego Miasta (w tym o PWPW), ul. Zakroczymską. 28 sierpnia był ranny broniąc PWPW (w czasie walk o PWPW Zgrupowanie straciło 80% swojego składu). We wrześniu walczył w Obwodzie Śródmieście. Po upadku powstania dostał się do niewoli niemieckiej.

Po wojnie pozostał w kraju. Od kwietnia 1945 roku pracował w Państwowym Zjednoczeniu Przemysłu Olejarskiego w Zabrzu (na stanowisku głównego technologa, do 1946 roku) i w Śląskich Zakładach Przemysłu Tłuszczowego i Chemicznego w Katowicach (od 1946 roku), a następnie w Szopienicach, jako dyrektor techniczny.

Adolf Łojkiewicz był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była Helena z domu Sieg. Miał z nią dwie córki: Halinę (ur. w 1921 roku) i Ligię (ur. w 1923 roku) zamężną Plichtę. Po śmierci żony w 1931 roku ożenił się z Henryką Borowską (ur. w 1910 roku), z którą miał także dwie córki: Annę zamężną Skoldę (ur. w 1932 roku) i Bogumiłę (ur. w 1937 roku) zamężną Wolińską.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. profil Adolfa Łojkiewicza na stronie 1944.pl. [dostęp 2013-12-02].
  2. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 364, 858.
  3. Dekret Wodza Naczelnego L. 2863 z 13 kwietnia 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 16, poz. 561)
  4. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 69)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]